Bilgisayarlar görünmez olacak, arabalar kendi kendine gidecek, insanlar bakışarak konuşacak…

Bilgisayarlar görünmez olacak, arabalar kendi kendine gidecek, insanlar bakışarak konuşacak…
Zeynep BİLGEHAN

Bilgisayarlar görünmez olacak, arabalar kendi kendine gidecek, insanlar bakışarak konuşacak… Bu yıl yedincisi düzenlenen Turkcell Teknoloji Zirvesi’nin ikinci günününde ana konuşmacı fizikçi ve fütürist Dr. Michio Kaku’ydu. New York Magazine’in ‘New York’taki En Zeki 100 Kişi’ listesinde yer alan Dr. Kaku’yla gelecek 10 yılda hayatlarımızın nasıl değişeceğini, neden daha az savaş olacağını ve uzmanı olduğu paralel evrenleri konuştuk.

O, dünyanın en zeki 100 adamından biri Dr. Michio Kaku, Harvard Üniversitesi fizik bölümünü 1968’de en yüksek dereceyle bitirdi. Doktorasını University of California, Berkeley’de tamamladı. City College of New York’ta teorik fizik alanında Henry Semat Profesörü olan Kaku, akademik yaşamı içerisinde süper sicim teorisi, süper yerçekimi, süper simetri, hadronik fizik dahil olmak çeşitli konularda 70’in üzerinde makale yayınladı.

Harvard, Princeton ve New York üniversiteleri gibi prestijli eğitim kurumlarında fizik dersleri verdi. Tamamlamaya çalıştığı Einstein’ın birleşik alan kuramı ve bilim alanındaki en son araştırmalara dayanarak iş, ticaret ve finans alanlarını etkileyen trendlerin öngörmesiyle tanınan Dr. Kaku’yla Turkcell Teknoloji Zirvesi esnasında konuştuk.

‘En zeki insanlarından biri olarak kabul edilmek’ nasıl bir duygu?
Ben, dünyanın en zeki insanlarıyla söyleşiler yapabilecek kadar zekiyim. Bugüne kadar dünyanın en iyi bilim insanları olan 300’ün üzerinde kişiyle röportajlar yaptım. 20 yıl önce geleceği tahmin ettiğim ‘Vizyonlar’ kitabını yazdığımda PC daha yeni kabul görmeye başlamıştı. Bugünün dünyasında küçük cep telefonlarıyla ulaşabileceğimiz bilgileri söylediğimde insanlar deli olduğumu düşündü ama geleceği yaratan beyinleri tanımam sayesinde tüm tahminlerim doğru çıktı.

Peki gelecek 20 yıldaki hayatla ilgili tahminleriniz neler?
Gelecek 10 yılda çiplerin bedeli yalnızca bir kuruş kadar olduğunda bilgisayarlar ve internet tıpkı elektrik gibi her yerde ve hiçbir yerde, tümüyle görünmez olacak. Örneğin kontakt lenslerle sana baktığımda görüntünün yanında biyografini de öğrenebileceğim. Başka dilde konuşuyorsan, kendi dilimde çevirisini göreceğim. Çok sayıda endüstri evrilecek. Savaşlar tepetaklak olacak. Askeriye şimdiden bunun çalışan bir versiyonuna sahip. Yarım inçlik bir cihazı kaskına taktığında bütün savaş alanı görülebiliyor. Karı-koca ilişkileri değişecek; kontakt lenslerı birbirine bağlayacak ve diğer insanın ne dediğini görecek.

Ya insan gerektiren hizmetler?
Akıllı duvarlar olacak. Tıp sektöründe IBM şimdiden ‘robo-doc’ları geliştiriyor. Yapay zekaya sahip Robo-doc internete erişim sağlayıp en iyi tıbbi öneriyi bulup sizinle konuşuyor. Doktor, “MR istiyorum” dediğinde cep telefonunuzla bunu yapabileceksiniz. MR’ınızı çektikten sonra duvarınız size neyin yanlış olduğunu söyleyecek. Bu, sağlık hizmetlerinin neredeyse herkes için ücretsiz olmasını sağlayacak. Hukuk alanı da ‘robo-hukukçu’larla değişecek.

Her şeye erişim bu şekilde olduğunda kaybedeceklerimiz neler olacak?
İnternet her yerde ve hiçbir yerde olduğunda sizi nahoş sürprizlerden kurtaracak. Tanımadığınız kişiler sizi kendileriyle ilgili bilgiler konusunda asla yanıltamayacak. Arabalar kendilerini kullanacak. Tabii ne zaman isterseniz sistemi kapatabilirsiniz. Telefon ilk çıktığında buna karşı çıkan çok olmuştu. Şimdiyse buna bayılıyoruz! Orta Çağ’da tüm hayatınız boyunca en fazla 50 kişiyle karşılaşa biliyordunuz. Telefonla bu sayı 500’e çıktı. İnternet sayesindeyse 5 milyar kişiyi tanıyabilirsiniz. Bu da dünya politikalarını daha iyiye doğru değiştirecek.

Dünya politikalarını iyiye doğru nasıl değiştirecek?
Eskiden ‘hayat boyu diktatör’ diye bir terim vardı. Şimdi diktatörler ancak altı ay kalabiliyor çünkü dünyanın çoğu 25 yaşın altında ve yaşıtlarının başka yerlerde nasıl yaşadığını görüp kendine “Ben neden bu şekilde yaşıyorum?” diyor. Demokrasiler, diğer demokrasilerle savaşmaz. Twitter demokrasiyi yaydıkça, daha az savaş olacak. Bunun bir de bedeli olacak. Gizlilik daha az olacak, insanlar özel hayatınızla ilgili daha fazla şey bilecek.

“ÖLMÜŞ AKRABALARIMIZLA AYNI YERDEYİZ”

Sizce dünyadaki tüm bilinmezlerin aslında bir cevabı var mı?
Bence bir çok sorunun kesinlikle cevabı var. Diğer alanlardakinin aksine fizikte bir soruyu her zaman “Evet” ya da “Hayır” diye cevaplayabilirsiniz. Fizik sayesinde bilinmeyenlere de cevap bulunuyor. Örneğin psikolojide Freudyen yaklaşımdaki egonun var olup olmadığı sorusu… Artık bunun cevabını verebiliyoruz! Fiziğin sağladığı beyin tarama sistemleri sayesinde egonun hemen alnın altında, süper egonunsa göz bebeklerini arkasında olduğunu görebiliyoruz.

Peki özellikle varoluşsal sorulara cevap bulma anlamında fiziğin dinle olan ilişkisine nasıl bakıyorsunuz?
İkisi birbirlerini tamamlıyor. Bilim doğanın nasıl çalıştığıyla, dinse etikle ilgili. Sorun ikisi birbirlerinin alanına dite etmeye çalıştığında ortaya çıkıyor.Bilim denenebilir, yeniden üretilebilir ve çürütülebilir. Dindeyse etik, bir elektron gibi ölçülemez.

Fizikteki en güncel tartışmalardan biri de paraleller üzerine. Bize paralelin tarifini yapabilir misiniz?
Bazıları modern elektroniğin inanılmaz olduğunu düşünüyor. Oysa bu, sadece kuantum fiziği! Elektronlar aynı anda iki yerde olabiliyor. Biz de elektronlardan oluşuyoruz ve eğer elektronlar yapabiliyorsa insanlar neden birden fazla yerde var olamasın? Bu sorunun cevabı olabiliyoruz! Ama diğer evrenlerle iletişim kuramıyoruz.

Neden kuramıyoruz?
Bir frekansa ayarlı radyoyu düşünün. Odada binlerce farklı frekans var ama biz yalnızca ayarlı olan frekansı duyuyoruz. Kuantum fiziğine göre de her yer kuantum dalgalarıyla dolu. Bulunduğumuz yerde uzay boşluğundaki başka hayatlardan dinozorlardan kalma ve hatta yıllar önce hayatını kaybetmiş akrabalara ait ‘one way functionlar’ var. Peki onlara neden dokunamıyoruz? Çünkü bunlar paralel evrenler ve başka frekanslara ayarlılar.

Sizce bu, insanlar için bu kabul etmesi zor bir şey mi?
Bu konu üzerine düşünürken pek çok fizikçi aklını yitiriyor! Einstein bu fikirden nefret etmişti. Paralel evren fikrini ortaya çıkaran kuantum mekaniği bilimde ortaya atılan en çılgınca teori ama onunla ilgili gelişmeler de hep doğru olduğu yönünde.

Tarih Kitaplarınızı Çöpe Atın…

Tarih Kitaplarınızı Çöpe Atın…
Aydın Engin

Büyük Türk büyüklerinin en büyüğü olduğu rivayet edilen zat dün Diyanet İşleri Başkanlığı’nın düzenlediği “1. Latin Amerika Ülkeleri Müslüman Dini Liderler Zirvesi”nin kapanışında okkalı bir nutuk ş’aptırdı.
Ardından da sosyal medya denen gayya kuyusu, yine o kesimlerin deyimi ile “yıkıldı”. Twitter çocukları dalga geçme yarışına girdiler.
Nasıl girmesinler?
Üstat “Amerika’yı Kolomb değil 1178’de Müslümanlar keşfetti. 1178’te Müslüman denizciler Amerika kıtasına ulaşmıştı” buyurdu. Tarih kitaplarını değiştirmeyi zorunlu kılacak önemde bir bilgi.
Evet bilgi. Öyle bulanık bir iddia değil. Baksanıza adam tarih veriyor: 1178.

Peki, bu bilginin kaynağı ne? Erdoğan’ın nutkundan anladığım kadarıyla kaynak Kristof Kolomb. Hani şu Amerika anakarasına ilk ayak basan Avrupalı olarak kabul edilen; ancak ayak bastığı toprakların yeni bir anakara olduğunu bilmeden ölen Kristof Kolomb.

Müslüman denizciler sadece Amerika’yı keşfetmekle kalmamışlar bir de İslam dinini oralarda yaymışlar. O kadar ki Küba’da bir dağın tepesine cami bile dikmişler. Cemaatsiz cami olmayacağına göre demek Kolomb’dan 300 yıl önce Küba’da ibadetlerini camide eda eden, en azından cuma ve bayram namazlarında o camide bir araya gelen Müslümanlar varmış.
İnanmadınız. (Kötü niyetli ve kötü kalpli ve inançsızsınız da ondan.)

Oysa Cumhurbaşkanı, uçak tasarımcısı, saray sahibi ve tasarımcısı, ahlak zabıtası, büyük iktisatçı, hitabet ustası gibi birçok unvanı şahsında toplayan Recep Tayyip Erdoğan dünden itibaren “Büyük tarih bilgini” unvanını da unvanlarına kattı.
Üstat Kristof Kolomb’un anılarını okumuş bize de aktarıyor: “Kristof Kolomb anılarında Küba kıyılarında dağın tepesinde bir caminin varlığından bahseder.”

Türkçede Kolomb’un anıları olarak kabul edilebilecek iki kitap var. Biri Sait Maden çevirisi ile yayımlanan “Kristof Kolomb – Seyir Defterleri”, öteki Kitap Yayınları arasında çıkan Taviani’nin “Cristoforo Colombo’nun Maceraları”. Her iki kitapta da Küba’daki bir dağın tepesindeki camiden söz edilmiyor. Demek ki büyük tarih bilgini Recep Tayyip Erdoğan bu bilgiyi başka kaynaklardan, mesela “Van Minüt” dilinde yazılmış kitaplardan okuyup, bulup çıkarmış.

***

Sadece yukarıda aktardıklarım bile tarih kitaplarının yeniden yazılmasını gerektirecek önemde.
Ancak “Birinci Geleneksel Latin Amerika Ülkeleri Müslüman Dini Liderler Zirvesi” münasebeti ile mikrofonu kapan büyük Türk büyüğü Tayyip Erdoğan hızını alamadı ve bugüne kadar yazılmış bütün tarih kitaplarının çöp sepetine atılmasını zorunlu kılacak bilgilendirme eylemine devam etti.

Bilgilendik:
“İslam dininde kılıç zoruyla, silah zoruyla Müslümanlaştırmak yoktur” dedi
Yani küffar illerine yalın kılıç dalan Osmanlı leşkerinin, genç Hıristiyan oğlan çocukları ailelerinden zorla koparıp, payitaht İstanbul’a getirip, Yeniçeri obasında sünnet ettirip, namaz aptes adabı öğretip Müslümanlaştırdıktan sonra Osmanlı ordusunun bitip tükenmek bilmeyen asker ihtiyacı için savaşçı olarak eğittiği gibi bilgiler yanlıştır, hatta yalandır. Öyle yazan tarih kitapları çöpe atılmalıdır.

Bilgilendik:
“İslam, köleleştirmenin aracı olmadı” dedi.
İstanbul’da Perşembepazarı semtinin adının, orada her perşembe köle pazarı kurulduğu için konduğu; pazardan köle alanların akşamleyin kölesini Müslümanlaştırıp, ertesi gün cuma namazına götürdüğü gibi bilgiler yanlıştır. İslamiyette kölelik yoktur ki köle pazarı olsun… Bunu ayrıntısıyla yazan tarih kitapları çöpe atılmalı; Osmanlı’daki kölelik sisteminden Beyaz Kale adlı bir roman çıkaran Orhan Pamuk’un kitabı filan da derhal yakılmalıdır…

Bilgilendik:…
Ay durun!.. Bir pazar günü için bu kadar bilgilenme yeter; fazlası ruh ve akıl sağlığımızı bozabilir…
Bugün bu kadar bilgiyle idare edip pazarın tadını çıkarmaya bakın. Üstat önümüzdeki günlerde nasıl olsa bir konuda (herhangi bir konuda) yeniden konuşacak ve bizleri bilgilendirmeye devam edecektir.

Türkiye’de CIA’nın beslediği örgütler…

Türkiye’de CIA’nın beslediği örgütler…
Mehmet Akkaya

NED National Endowment For Democracy. 1980’li yılların başında kurulmuş. Amerika’nın ulus devletleri tasfiye etmek için atağa geçtiği yıllar. Darbeler ve işgaller kadar, devletleri, toplumları içeriden ele geçirme atağının da hızlandığı yıllar.

NED’in Türkçesi Ulusal Demokrasi Vakfı, ama maşallah, demokrasi ihraç etmediği ülke kalmamış. Dünyayı kendilerinin isimlendirdiği altı bölgece ayırmışlar. Afrika’da 31 ülkede ve ayrıca 2 bölgede, Asya’da 13 ülkede, üç ayrı bölgede ve Çin’de 4 ayrı bölgede, Orta ve Doğu Avrupa’da 8 ülke ve 2 bölgede, Avrasya’da 9 ülke ve 2 bölgede, Latin Amerika’da 15 ülkede, Türkiye’nin de içinde olduğu “Ortadoğu ve Kuzey Afrika” adını verdikleri alanda, 14 ülkede faaliyet sürdürüyorlar. Ülkelerin tümü, Amerika’nın hedefinde olanlar.
***
Nasıl yapıyor demokrasi ihracatını? İstihbarat topluyor, para karşılığında ajan devşiriyorlar. Dağıttıkları para ise Amerikan devletine ait. “Kongreden ve Beyaz Saray’dan sürekli destek alıyoruz” diyorlar. Parayı Amerikan Kongresi’nin verdiğini açıkça yazıyorlar.

Bu örgütün başındaki Carl Gershman için, internet sitelerinde başkanları hakkında yazdıkları şöyle: “Fon görevini üstlenmeden önce, BM’nin Üçüncü Komitesi’ne ABD Temsilcisi ve kıdemli danışmanı olarak görev yaptı. Birleşmiş Milletler Amerika Birleşik Devletleri Misyonu Sosyal Demokratlar İcra Direktörü.”

Amerikan devletinin merkezindeki adamlardan. Gershman, aynı zamanda CIA organizasyonlarında madalyalara boğulan bir şahsiyet; Madalyalara bakar mısınız? “Şövalye Haç, Polonya Hükümeti Nişanı aldı; Başkanlık Madalyası, George Washington Üniversitesi; Çin, Çin Eğitim Demokrasi Vakfı Demokrasi ilerlemek için Değerli Kişi; Diplomatik Servis Merit Sipariş (Heung-In Madalyası) Kore Cumhuriyeti, Litvanya Hükümeti Litvanya Diplomasi Yıldızı, Uluslararası İlişkiler Liderlik Truth Ödülü Tibet’in 2005 Light ve ‘sadık hizmet’ Romanya’nın Ulusal Nişanı Uluslararası Kampanyası Kongre Hispanik Liderlik Enstitüsü Ödülü; Atlantik Konseyi Özgürlüğü Ödülü, Demokrasi için Ulusal Bağış (NED) adına aldı.”
***
Amerika’nın hedefe koyduğu 90 ülkede, ABD devletinin parasını dağıtarak ajan devşiren bu örgütün Türkiye’de 2010 ve 2011 yıllarında para verdiği örgütler şunlardı:
- Bedava Eğitim Öğretmenler Sendikası (Özgür Eğitim-Sen-OE) adlı örgütün, Hatay, Batman ve Ankara’daki 40 üyesine seminer vermişler. “Liberal demokrasinin ilkelerini” aşılayacaklarmış. Bunun için ne kadar para ayırdıkları belli değil.

- Liberal Düşünce Derneği, 2010’da 74 bin 200 Dolar,
- Uluslararası Özel Teşebbüs Merkezi, 2010’da 189 bin 839 Dolar,
- Uçan Süpürge, 2010’da 55 bin 500 Dolar,
- İfade Örgütlenme Özgürlüğü, 2010’da 99 bin, 2011’de 199 bin 900 Dolar,
- İnsan Hakları Gündemi Derneği, 2010’da 54 bin 700 Dolar,
- İnsan Hakları Araştırmaları Derneği, 2010’da 45 bin 300, 2011’de 46 bin 600 Dolar,
- Gazeteciler, Inc İçin Uluslararası Merkez, 2010’da 89 bin 700 Dolar,
- Uluslararası Cumhuriyet Enstitüsü, 2010 ve 2011’de 700 biner Dolar,
- Kadın Dayanışma Derneği Kapadokya, 2010’da 34 bin 900 Dolar,
- Uluslararası İlişkiler için Ulusal Demokratik Enstitüsü, 2010 ve 2011’de 600 biner Dolar,
- Sosyal Kalkınma ve Cinsiyet Eşitliği Politikaları Merkezi, 2010’da 57 bin 900, 2011’de 32 bin Dolar,
- Türkiye’yi Anlamak için Gençlik, 2010’da 47 bin Dolar,
- Eşit Haklar (AMER) İzleme Derneği, 2011’de 55 bin 600 Dolar almış.
***
NED’in 2013 yılında para dağıttığı örgütler ve verilen para miktarları:
- Eşit Haklar (AMER) İzleme Derneği, 48.900 Dolar
- İfade Derneği Özgürlüğü, 68.000 Dolar
- İnsan Hakları Araştırmaları Derneği, 49.000 Dolar
- Uluslararası Cumhuriyetçiler Enstitüsü, 700.000 Dolar
- Uluslararası İlişkiler Ulusal Demokratik Enstitüsü, 700.000 Dolar
- Punto24 Bağımsız Gazetecilik Derneği, 50.000 Dolar

Türkiye, emperyalistlerin ulu orta ajan devşirdiği ve para dağıttığı ülke oldu. Daha da acısı, üç kuruş para için emperyalistlerin oyuncağı olmak, bir insanın ya da örgütün düşebileceği en son nokta.

Suriyeliler Emek Kırıcı mı? Akıl Takılması…

Suriyeliler Emek Kırıcı mı? Akıl Takılması…
Orhan Bursalı

Önce Rosetta’nın kuyruklu yıldıza inişini selamlıyorum. İnsanlığın Ay’a inişi kadar, ama onu haydi haydi aşan bir bilimsel-teknolojik mühendislik- fizik ve astronomi bilimi başarı öyküsü. Hayırlı olsun. 1969’da Ay’a inişi, öğrenciliğim sırasında arada sırada gidip harçlık çıkarmak için çalıştığım iş yerinde izlemiştim.
(ABD’de hâlâ Ay’a inildiğine inanmayan bir inanç grubu var, bizde de “Balyoz’dan yargılananların masum olduğuna kimse beni inandıramaz” diyen, herhangi bir okuma öğrenme ihtiyacı da duymayan, sapına kadar kökten inançlı yazar çizerler olduğu gibi!)

***

Bu selamlamadan sonra, konumuza gelelim. Biliyorsunuz iktidar Suriyeli mültecilere kimlik verecek. Oy kullanma hakkı dışında, örneğin çalışma hakları olacak. Bu bir ilk adımdır. Sonraki adım, hepsine seçme hakkı verilmesi gündeme gelecektir. Az buz değil, sanırım oy kullanma yaşında 1 milyona yakın mülteciden bahsediyoruz… Oy ve sandık… Anlıyorsunuz politikayı… Sandık adeta tanrısal bir olay iktidar için! Mültecilerin toplam sayısını hükümet bile bilmiyor. 1.5 milyonu aşan Suriyeliden bahsediliyor. 2 milyon mu?!
Ama sadece mültecilerin sandık yönüne bir gönderme var. Konumuz Suriyeli mültecilere çalışma izni verilmesi… Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Faruk Çelik, Meclis bütçe görüşmelerinde “Çalışma izni verilecek Suriyeliler açık işlerde çalışacak ve sayıları diğer işçilerin yüzde 10’unu geçmeyecek” dedi.

***

Türkiye’de toplam işçi sayısı 25 milyon kadar (TÜİK’e göre). İşsiz sayısı yüzde 10 kadar, yani 2.5 milyon (resmi olmayan sayı çok daha fazla). Gençlerde bu oran yüzde 30’lara doğru yol alıyor! Yani hayata atılan gençler, istedikleri iş konusunda elleri böğürlerinde.
Suriyeli mültecilerin, herhalde yüz binlercesi ülkemizde zaten çalışıyor. Bakan da biliyor bunu… Çeşitli toplantılarda edindiğimiz bilgilere göre özellikle Güneydoğu bölgesinde ve İzmit-İstanbul dahil, çok yaygın bir durum ve emekleri sudan ucuz… Örneğin bizimkiler düşük değerde bir işte 40-50 TL mi alıyor, Suriyeliler 20 ve altında! Üstelik günde 10-15 saat çalıştır. Bir köle bulmuşken…
İşin bir yönü, Suriyeliler üzerindeki korkunç, ilkel sömürü. Adeta 100-150 yıl öncesinin vahşi kapitalizmi… Adamlar muhtaç… Çocukları da var üstelik. Yüz binlercesi dileniyor İstanbul ve benzeri “zengin” kentlerde. Adım başı Suriyeli aile, erkeği yoksa yanında, kadın ve çocukları… Eminim kocalarından daha fazla parayı dilencilikten alıyorlardır! Tabii gazetelere, kadın pazarlama yönü en büyük piyasalardan biri olarak yansıyor…

***

Olayın öteki yönü, Suriyelilerin emek piyasasından “emek ucuzlatıcı, ücret kırıcı” olarak kullanılmaları. Ülkelerin çeşitli bölgelerinde büyük tepkiler var. Kahramanmaraş ve pek çok bölgede “Suriyelilerin kentlerinden uzaklaştırılması için” baskı var. Kahramanmaraş’ta gösteri yapıldı, yaralananlar oldu.
Emek “piyasası” baskı altında. Emek fiyatı düşüyor, 20 liraya hangi yurttaş çalışır ve nasıl yaşar?..
Şüphesiz “mülteci olmak” zor hayat. Ne yapacağız, ekmeğimizi paylaşacağız, dayanışma… Evet de, bu duruma kim yol açtı?

***

Öncelikle RTE ve Davutoğlu’nun Suriye’de iç savaşı körükleyen politikaları tabii ki!
Daha mülteciler gelmeden, on binlerce kişinin kalabileceği mülteci kamplarını hazırladılar. Çünkü politikalarının büyük göçe yol açacağını biliyorlardı. Bir de kırmızı çizgi koymuşlardı: 100 bin mülteciyi aşarsa müdahale ederiz!
İktidar, mülteci göçüyle ilgili 4 milyar dolarlık harcamadan bahsediyor!
Şimdi bu harcamayı tamamen milletin üzerine yıkmak için kolları sıvadılar. Hükümet çalışma izni vererek kampların maliyetini azaltıyor. Savaş politikalarının yükünü, faturasını halkın omuzlarına yıkıyorlar…
İş piyasasına salarak, işsizliği artırarak, emek piyasasını düşürüp patronlara emek peşkeşini artırarak… İktidar bu yolla Suriyeli çalıştıran şirketlerin maliyetlerini de düşürmelerine yardımcı oluyor!

***

İç savaş nerede çıkıyorsa orada bir “halk felaketi” yaşanıyor.
İktidar Suriye’nin ülkeye bırakın ekonomik, sosyal ve dış politik maliyetinin de giderek büyüdüğünü gördüğü halde, hâlâ Esad’ı yıkmaktan bahsediyor. Bir ülkede merkezi otoriteyi parçalarsanız ve iç savaşı körüklerseniz, orada “savaş ekonomisi” hükmünü sürdürür. Ve etnik ve köktendinci akımlar ve ayrılıklar alır başını yürür.
Suriye iç savaşı, iktidarın “eyvah Türkiye’yi de parçalayacak bir üst akıl (ABD) devreye girdi” karabasanına döndü.
O “üst aklın”, “alt aklı” da sizdiniz! O “üst akıl”, Suriye konusunda kendisi için yeni “akıllar” üretir ve ilk “aklını” terk ederken, ve bu yeni aklı, ülkemiz aleyhine hızla hükmünü yürütür, sizleri gece uyutmazken…
…Siz ise hâlâ “ilk aklınızda” takılı kaldınız.
Yapmanız gereken, Suriye’nin ülke, devlet, toprak, ulus bütünlüğünün ve merkezi yönetiminin yeniden kurulmasına yardımcı olmanızdır.
Esad ile işbirliğidir! Hâlâ bunu görmüyor musunuz? Görüyorsanız ve kendinize yediremiyorsanız, bırakınız kendinizi, bu ülkeyi düşünün…

Uğursuz saray ve diğer resimler…

Uğursuz saray ve diğer resimler…
Haluk Şahin

Bu kadar pervasızlık ancak iktidar sarhoşluğuyla açıklanabilir. Hem de zilzurna sarhoşluk.

Sanki dünyada kendilerinden başka kimse yok. Olsa da olanların hiçbir önemi yok.

AKP iktidarının bir süredir dünyaya vermekte olduğu fotoğraflardan söz ediyorum. Bir iletişimci olarak şaşkınlıktan küçük dilimi yutmaktayım.. Faul üstüne faul, frikik üstüne frikik!

Sanki dışarıdan birileri “Acaba bunları kötü göstermek için ne yapabiliriz?”diye uzun toplantılar yapıp bir liste hazırlamışlar ve şimdi onlar uygulanıyor.

Ardı arkası kesilmiyor uygar ülkelerdeki insanları hayretler içinde bırakan, siyah damga vuran, ikonik fotoğrafların.

Hangi birini sayayım: Soma, Kobane, Ermenek… Albümler dolusu dehşet sahnesi. Ve son olarak kesilen zeytinlere sarılmış köylü kadınları…

Komplo teorilerinden medet umuyor, “algılama operasyonu” filan gibi varsayımlarla açıklıyorlar onların çoğalmasını.

Ki, aynaya bakmak zorunda kalmasınlar.

Ama nafile!

Ayıplı pozların en etkilisinin hangisi olduğunu soracak olursanız, Ankara’daki o çirkin “saray” derim. Aksaray dedikleri ucube…

Bir keyfilik ve israf abidesi. Hukuk mezarlığında dev bir kibir anıtı!

Bunun zamanın ruhuna aykırı düşeceğini göremediniz mi? Bundan dolayı dillere düşeceğinizi ve kendinizi çok fena şekilde ele vereceğinizi?

Dedim ya, iktidar sarhoşluğu ve kibir, dünyada kendilerinden başkalarının da olduğunu kabul etmelerini olanaksız kılıyor. “Biz yaptık oldu”nun sınırları olduğunu göremiyorlar.

Ama, bir nokta geliyor, olmuyor işte. Yakalanıyor ve dünya aleme rezil oluyorsunuz!.

***

Yalnızca, Wall Street Journal, BBC, New York Times, Newsweek gibi olağan şüpheliler değil ha!

Arap basını da bunlara dahil. Hele Mısır basını.

Eğer Kahire’de yayınlanan ünlü El Ahram gazetesinin haftalık İngilizce versiyonunda okuduklarım bir ölçüt ise, oradaki ateşli Erdoğan düşmanlığının karşısında bizim Sözcü’nün pek ılımlı ve uysal kalacağını söyleyebilirim.

Erdoğan’la daha önce mülakatlar yapmış olan El Ahram yazarı Seyid Abdel-Mecid’in 6 Kasım tarihli yazısının başlığı “Uğursuz Saray”. Hangi “saray”ı kastettiğini anlıyorsunuz tabii.

Erdoğan’ın tüm hukuk engellerine rağmen onu nasıl inşa ettiğini anlattıktan ve bu binanın “Erdoğan’ın megalomanisinin, şan ve şatafat merakının, sultanın tahtında kendisi oturmak kaydıyla, eski Osmanlı İmparatorluğu’nun emperyal zenginliği ve debdebesine duyduğu özlemin” çarpıcı bir kanıtı olduğunu kaydettikten sonra Ermenek’teki maden kazası nedeniyle açılış kokteylinin iptal edidiğini yazıyor ve soruyor:

“Bu işte bir uğursuzluk olmalı. Sakın birisi büyü yapmış olmasın!”
***

El Ahram’daki Türkiye konulu yazıları okuduktan sonra aklıma şu soru geldi:

“Siyasal İslam projesinin çöktüğünü, Yeni Osmanlıcılık safsatasının ise ölü doğduğunu Erdoğan-Davutoğlu çiftine kim söyleyecek?”

Kimse söyleyemeyecekse, daha çok faullü fotoğraf seyredeceğiz demektir!

Gitti Vesayet Geldi Üst Akıl…

GİTTİ VESAYET GELDİ ÜST AKIL…
Mehmet Tezkan

Vesayet gitti, yerine üst akıl geldi.. Yeni düşmanımız üst akıl.. Gerçi üst akılla neyin, kimin kastedildiği muamma ama olsun zaman içinde öğreniriz..
Vesayet yerliydi..
Üst akıl yabancı galiba!..
Galiba diyorum belki hem yerlisi vardır, hem yabancısı.. Bilemiyorum, bildiğim şu; son günlerde birçok mesele bu kavramla açıklanıyor:
Üst aklın işi..
*
Üst akıl kavramı hayatımıza Kobani kriziyle girdi.. Ankara’nın terörist ilan ettiği PYD, ABD ile doğrudan temas kurdu, temas kurmakla kalmadı silah yardımı aldı.. Hal böyle olunca siyasal iktidar istemeye istemeye koridor açtı, peşmerge ağır silahlarıyla yardıma koştu.. Ankara Özgür Suriye Ordusu’nu da işin içine katmak istedi.. PYD ayak sürttü..
Üst akıl tanımı bu sırada çıktı..
Cumhurbaşkanı; ‘Oyun içinde oyun var. PYD’nin mantalitesinin bu kadar güçlü olduğunu düşünmüyorum. Muhtemelen daha üst bir akıl var’ dedi..
*
Daha üst akıl kim diye soruldu; Cumhurbaşkanı onu da siz düşüneceksiniz diye topu gazetecilere attı..
Herkesin aklına ABD geldi..
Mesele Kobani’yle sınırlı kalsaydı, taşlar yerli yerine oturacak, zihnimiz netleşecekti..
Fakat, başka olaylar da üst akılla açıklanmaya çalışıldı..
İddia; Emniyet’te pasif direniş var.. 6-7 Ekim’de olaylara zamanında müdahale edilmedi..
Teşhis; üst aklın talimatıdır..
İddia; bölgede paralel yapı ile PKK dirsek temasında..
Teşhis; üst akıl kararıdır..
O halde üst akıl yerli!..
Ortadoğu’da dengelerin yeniden kurulması, gizli ittifaklar, petrol paylaşımı gündeme gelince yine aynı tanım devreye giriyor..
Üst aklın oyunu..
*
Görünen o ki; yeni düşmanımız üst akıl.. Vesayetin yerini aldı.. Artık birçok alengirli mesele bu formülle açıklanacak:
Üst aklın işi!..

Ayşe Kulin’den çarpıcı yorumlar

Ayşe Kulin’in yeni kitabı Handan..
Bu vesileyle bizim kitap ekinde geniş röportajı yayımlandı.. Altını çizdiğim satırlara dikkatinizi çekmek istedim..
- Ben doğru zamanda doğmuşum. Her şeyin benim açımdan çok güzel olduğu ülkede yaşadım. Dans da ettim, kahkaha da attım. Başka kadınların da dans ettiğini, kahkaha attığını gördüm. Halbuki şimdi eğlenmek bile ayıp kabul ediliyor.(..) Cumhuriyet’in ilk dönem kadınları, kendilerini içten tesettürlemiş kadınlardı.(..)
- Her kadının bir öyküsü vardı, vatan için bir şeyler yapma gayreti içindeydiler. Çoğu ya öğretmen ya da hemşiredir zaten. Onlar sayesinde Cumhuriyet bir dönem çok güzel yerlere geldi. Onlar çok güzel yıllardı, ben o güzel yıllara şahit olduğum için kendimi şanslı addediyorum. Bugün doğmuş olmak istemezdim çünkü yarının neler getireceğini bilmiyorum..
*
Türkiye’nin en önemli yazarlarından biri bugün doğmuş olmak istemezdim diyorsa; kırk kere düşünmemiz lazım.. Kırk..

‘Siyasi ahlak’a mükemmel örnek

Siyasi ahlak çok tartışılan konulardandır.. Siyasetçiler, yakın çevreleriyle ilgili iddialar ortaya atıldığında ne yapmalı?
Tek bir cevabı yok.. Ülkeden ülkeye, meşrepten meşrebe değişiyor.. Kimi ülke rüşveti, yolsuzluğu çok önemsiyor, kimi ülke aldırmıyor..
Kimi ülkede vergi kaçırmak büyük ayıp, kimi ülkede vergi kaçırmamak enayilik.. Kimi ülkede devlet kasasını tırtıklamak suç, kimi ülkede bal tutup parmak yalamak..
*
Gelelim mükemmel dediğim örneğe..
İspanya’da Prenses Cristina hakkında kara para akladığı, vergi kaçırdığı suçlamasıyla dava açıldı..
Davayla birlikte İspanya Kraliyet Ailesi’nden açıklama geldi..
Yargının verdiği karar saygı duyuyoruz.. Sanık Prenses artık aile mensubu değildir.. Hiçbir resmi törene katılmayacak, ayrıcalıktan yararlanmayacak, maddi yardım almayacaktır..
Dikkatinizi çekerim, Prenses mahkum değil, daha sanık.. Kraliyet Ailesi, yalandır, iftiradır, davanın sonucunu bekleyelim dememiş..

Kasabanın Sırrı…

Kasabanın Sırrı…
Sanem Altan

Bugünlerde kime rastlasam ya mutsuz, ya bezgin, ya sıkkın, ya umutsuz, ya şikayetçi ya da kendini köşeye sıkışmış hissediyor.

Gazetelere bakıyorum.

Sayfalardan mutsuzluk fışkırıyor.

Neredeyse mutlu tek bir resim yok.

Toplumumuz inanılmaz bir uyum içinde.

Tarihimizde az görülmüş bir şekilde birlik ve beraberlik içinde, sınıfsız-imtiyazsız kaynaşmış birlikteyiz şu anda.

Herkes birbirine karşı ama herkes

birlikte mutsuz…

***

Mutlu olan var mı?

Hiç kimse yok sanırım…

Mutlu bir azınlık bile yok.

Peki bu büyük mutsuzluk uyumu nasıl sağlandı?

Bu muhteşem toplumsal uyum nasıl gerçekleşti sizce?

***

Hiçbir kesim, hiçbir zümre, hiçbir sınıf mutlu değil… Herkes bir şeyleri kaybettiği için üzgün ama kimsenin kaybı öbürüne yaramıyor.

Öyleyse ortak kaybettiğimiz bir şey

olmalı… Hepimizi tedirgin eden ortak bir şikayet noktası olmalı, öyle değil mi?

O nedir?

Ortaklaşa kaybettiğimiz şey nedir?

***

Geçen gün bunları düşünürken aklıma birdenbire o film geldi, hiç vakit kaybetmeden oturup tekrar setrettim…

Kasabanın Sırrı.

Aslında Robert Crichton’ın kaleme aldığı bir roman bu… 1969 yılında da filmi çekilmiş, Anthony Quinn ve Anna Magnani oynuyor baş rollerinde…

Film şunu anlatıyor, 2. Dünya Savaşı yıllarında Mussolini iktidarını kaybeder ve bunun kasabada duyulması üzerine de ayaklanma sayılmayacak bir isyan sonucunda kasaba yönetimi düşüp kasabanın ayyaş şarap yapımcısı Italo Bombolini(Anthony Quinn) kasabanın lideri olur…

***

Ama ciddi bir sıkıntı beklemektedir kasabayı; o da Almanlar’ın çok kısa bir süre içinde kasabaya gelip kasabanın tüm şarap stokuna el koyacak olmasıdır.

Kasabada 1.317.000 şişe şarap vardır ve bunun birkaç gün içinde gizlenmesi gerekir… İşte film tam bu öyküyü anlatıyor.

***

Seyrederken, Santa Vittoria Kasabası’nın masum olduğu kadar güçlü, daima işbirliği içindeki sade yaşantısına; hayatı üzüm bağlarında geçen ve bundan başka türlü bir hayatı düşünmeyen, köylü halkına dahil oluyorsunuz…

Onların hasat zamanı, yüce bir görev duygusuyla gerçekleştirdiği gelenekleri- dansları, türlü oyunları,müzikleri- ile masumiyeti görüyorsunuz…

Ve bu masumiyetin, Nazi Almanyası’nın askerleri ile gölgelenişini izliyorsunuz… Ve kasabanın o ortaklaşa kararlılığını…

***

Kadınlar ve çocuklar da dahil olmak üzere tüm halk, Almanlar kasabayı işgal etmeden evvel, gizli bir duvar örerek şarapların çok büyük bir kısmını gizlemek için ellerinden geleni yapıyorlar…

Ve her ne olursa olsun, bu sırrı açık etmeyeceklerine de yemin ediyorlar…

Şaraplarını da sonuna kadar koruyorlar… Üstelik bir de Almanlarla harika dalga geçerek yapıyorlar bunu…

***

Nefis cümleler var filmde ;

“İnsanlar büyük şeylerde kendilerini kandırmaya hazırdırlar ama ayrıntılarda ender olarak böyle davranırlar.”

“Aptalları alkışlamak topluluğun huyudur.”

“İyilik yapıldıktan sonra, kötülük yapılmadan önce anlaşılır..”

“Bir gün aslan olarak yaşamak, yüz

yıl kuzu olarak yaşamaktan iyidir.”

“Her insanı yağlamayla elde etmek mümkündür,hatta Tanrı’yı bile. (Zaten dua nedir ki?)”

***

O filmi seyredince şunu düşündüm…

Biz, kasabalarını ve şaraplarını ortaklaşa koruyan o kasabalıların sahip olduğu şeyi kaybettik işte.

“Burası bizim ve biz burayı koruyacak zekaya ve güce sahibiz” duygusunu, bu duygunun yarattığı ortak sevinci.

Bilmem siz ne dersiniz….

Akılcılıktan Kaderciliğe Geçersen!..

Akılcılıktan Kaderciliğe Geçersen!..
Erdal Atabek

Türkiye’nin ilerde tarihini yazacak dürüst tarihçiler bu geriye gidişi yazacaklardır: “Türkiye, Cumhuriyeti kurarken girdiği ‘akılcılık’ yolundan ‘kadercilik’ yoluna dönmüştür.
Mustafa Kemal Atatürk’ün bilerek, isteyerek seçtiği ‘akılcılık’ yolu, uygarlığa giden Aydınlanma Yolu’dur.

Aydınlanma Yolu; düşünen, tartışan, tabuları olmayan, önyargılardan arınmış, dürüst insanların yoludur. Aydınlanma Yolu; bilimin rehberliğinde, sanatın ışığında yürüdüğün yoldur.
Felsefesi bu olan politika, elbette ulus olarak bağımsızlığı seçti, inançlar karşısında eşitlik demek olan laikliği seçti, eğitimi akılcılık yönünde düzenledi, toplumda yasaları egemen kıldı.

1980 sonrasında emperyalist kapitalist sistemin yeni buluşu olan ‘küresel piyasa ekonomisi’ kendisine yeni hedefler buldu. Artık ulus-devlet ortadan kalkmalıydı, ülkeler din temelli, etnik köken temelli bölünmelerle kolay pazarlar olmalıydı. Uluslararası sermaye her şeyi yönetmeliydi. Sınırlar yeniden çizilmeliydi. Petrol başta olarak bütün yeraltı ve yerüstü servetleri paranın emrine verilmeliydi. Elbette bunu insanlara kabul ettirmek zordu, ama yolu bulundu.

Bu işleri akıl edip karşı çıkacak kesimleri, dünyayı para kazanıp mal edinilecek yer olarak görecek, yaşamı rekabet ve üstünlük olarak kabul edecek tüketim kültürü ile donatıp şaşırtmak… Bu gidişi anlaması güç eğitimsiz, ezik, ekonomisi düşük kesimleri de kaderciliğe yönlendirmek…

Böylece, toplumun görece eğitimli, akıl erdirecek kesimlerinin gözü mal ve para hırsıyla karartılmış, geri kalan kesimleri de kaderciliğin boyun eğiciliği ile teslim alınmıştır.
Artık her şey olabilir, her şey yapılabilir durumdadır.

***

İşçiler maden kazalarında ölebilir. Kader böyleymiş dersiniz.
İşçiler asansör çakılır, ölürler. Yazıları böyle yazılmış dersiniz.
İşçiler kamyonlara doldurulup kazaya uğrar, ölebilirler. Şimdiye kadar hiç böyle olmamıştı der, geçersiniz.
Akıllıları kendi çıkarına bakan fırsatçılar yapılmış, daha az akıllıları başlarına gelen her şeyi kaderlerine bağlamış bir toplumda yaptığınız her şeyi kabul ettirebilirsiniz.

“Bu dünya zenginlerin dünyası” diye dövünen madenci eşi elbette gerçeği söylemektedir, ama hayatı boyunca ‘ama neden’ diye düşünmemiştir.
“Fakirliğin gözü kör olsun” diyen kamyon kazasında ölen işçinin eşi doğruyu dile getirmektedir, ama “neden hep biz” sorusuna yanıt aramamaktadır.

Orada öyle üzüntülü duran yetkililer, sonuçta “kader böyle istedi” diyecek, dinleyenler de duada saf tutacaklardır.
Hesap sormak, sorumlu bulmak, neden araştırmak ‘akıl işidir’.
Bakın hiçbir şeyin hesabını soramıyorsunuz.

Deniz Feneri yolsuzluğu ne oldu? Kader.
Dört bakan olayı ne oldu? Kısmet.
Ölen işçiler? Sizlere ömür.
Kaçak inşaatlar. Babana rahmet.

***

Ölen her işçide iktidar suçludur, vatandaş sorumludur.
Çiğnenen her kuralda, iktidar suçludur, vatandaş sorumludur.
Yapılan her yanlışta iktidar suçludur, vatandaş sorumludur.
Bunu bilirsen bilirsin, bilmezsen katlanırsın.
Kader dediğin, sadece senin yaptıklarındır…

Cumhuriyetin 91. Yılı…

Cumhuriyetin 91. Yılı…
Şahin Mengü

Ulu önder Atatürk’ün “Benim iki büyük eserimden biri” dediği Cumhuriyetimizin 91. yıldönümünü dün kutladık.
Son iki üç gündür, onun ikinci büyük eserim dediği “Cumhuriyet Halk Partisi” milletvekillerinin yayınladıkları çok güzel bayram mesajları okudum.

Bu güzel mesajları yayınlayan saygı değer milletvekilleri onun iki büyük eseri tehdit ve tehlike altındayken nasıl oluyor da sessiz kalarak olanları seyredebiliyorlar diye hayretler içinde kaldım.
Bugün iktidarı elinde bulunduran AKP yönetiminin Atatürk’ün kurduğu Cumhuriyetle sorunları olduğu, ondan rövanş almak için yanıp tutuştuğu gün gibi ortada.

Onun ikinci büyük eserim dediği, devletten evvel var olan, devleti kuran Cumhuriyet Halk Partisi’nin şimdiki yöneticilerinin AKP yönetiminin işini kolaylaştırır şekildeki tutum ve davranışlarına, CHP’lilerin nasıl sessiz kaldıklarını anlayabilmiş değilim.

SEVR İLE PARALELLER
Bugün CHP’yi yönetenler, Avrupa Konseyi üyelerinden sadece dördünün çekincesiz imzaladığı Yerel Yönetimler Özerklik Şartı’na Türkiye’nin koyduğu çekincelerin tümünü kaldıracağını söyleyebilmektedirler.

Aynı CHP yöneticileri, ana dilde eğitimi bu ülkede sorun olmaktan çıkaracaklarını açıklamaktadırlar.
Bu Cumhuriyet Bayramında kutlama mesajları yayınlayan Cumhuriyet Halk Partili saygıdeğer Milletvekillerinin, geçmiş dönemler parti yöneticilerinin, bu devleti harp meydanlarında, kan ve göz yaşıyla kuranların yırtıp attıkları Sevr antlaşmasını okumalarını kendilerine öneririm.

Onu okurlarsa, bugünkü parti yönetiminin Yerel Yönetimler Özerklik Şartına Türkiye’nin koyduğu çekinceleri kaldırarak ve ana dilde eğitimin önünü açarak Sevr’i hayata geçirmek isteyenlerle aynı paralelde olduklarını görürler.

Yerel Yönetimler Şartı’na Türkiye’nin koyduğu çekinceleri kaldırmak demek, idari ve mali özerklik tanımak demektir.
Bunu kim istemektedir, etnisiteyi Anayasa’ya sokmaya çalışan, etnik bölücülük yapan Kürtler ve yarı aydınlar ile onların sırtını sıvazlayan ABD ve AB ülkeleri.

Sevr antlaşmasının 62. Maddesi Kürtlere yerel özerkliğin tanınacağını “Kürtlerin sayıca üstün bulunduğu bölgelerin yerel özerkliğini, işbu Andlaşmanın yürürlüğe konulmasından başlayarak altı ay içinde “ diyerek belirtmiştir.

Aynı Andlaşmanın 64. maddesinde ise bu özerkliğin tanınmasından bir yıl sonra plebist yapılarak Türkiye’den bağımsızlıklarını isteyebileceklerine yer verilmiştir.

Ana dilde eğitim de yine Sevr’in 147. Maddesinde düzenlenmiştir.
Sevr’de bile “giderlerini kendileri ödemek üzere” denmesine rağmen, şimdi bölücüler, bu hizmeti devletin yapmasını istemektedirler.

CHP yöneticileri de buna destek olmaktadırlar.
Ayrıca Andlaşma aynen bugün de istedikleri şekilde ilk, orta, lise ve yüksek okulda ana dilde eğitim hakkı vermektedir.
İçerdeki tetikçileri ve destekçileri de Kürtçenin şimdilik (!) yardımcı ders olarak okutulabileceğini söylemektedirler.

‘KUZULARIN SESSİZLİĞİ’
Kimsenin ve hele CHP Milletvekillerinin biz SEVR’İ bilmiyorduk deme hakları yoktur.
Bütün bu olup bitenlere sessiz kalarak fakat kapalı kapılar arkasında parti yöneticileri hakkında ileri geri konuşanları veya iyice çürüsünler diye olan biteni “kuzuların sessizliğine” bürünerek seyredenleri tarih affetmeyecektir.

Bu yapılanlar tamamıyla Sevr’i uygulamaya koyarak, Lozan’ı fiilen yürürlükten kaldırma çabasıdır. Sevr’i yırtıp atıp Lozan’ı yapanlardan öç almaktır.

Kimler sayesinde?
Maalesef basit milletvekilliği hesabı yapan, geçmişte ve şimdi milletvekilliği ve parti yöneticiliği yapmış ve yapan CHP’liler sayesinde.
“Size baktıkça Sevr’i yırtıp atıp, Lozan’ı yapanları hatırlıyorum” demek yetmemektedir.

Artık ayağa kalkıp Cumhuriyet Halk Partisi’ni kurtarma zamanıdır. Zira Cumhuriyet Halk Partisi kurtulmadan Türkiye kurtulmayacaktır.
Yaşananları basit bir milletvekilliği uğruna sessizce seyreden şimdiki ve geçmiş dönem milletvekillerinin sessizliğine, o büyük önderi unutturma çabalarına rağmen, onu unutmayan, Atatürkçülüğün geçmişin bekçiliği değil, geleceğin öncülüğü olduğuna inanmış milyonların Cumhuriyeti bayramı kutlu ve mutlu olsun.

Cumhuriyet’ten nefret etmek…

Cumhuriyet’ten nefret etmek…
Mehveş Evin

Keşke Cumhuriyet’in kuruluş yıl dönümünü gurur, sevinç, umutla kutlayabilsek…

Ancak “demokratik, laik, üniter ve anayasal Cumhuriyet” tanımından giderek uzaklaşan Türkiye’de, cumhuriyetle yönetildiğimizi söylemek, hissetmek, giderek zorlaşıyor. Cumhuriyet; bir kesim için sevilen ve gurur duyulan bir yönetim olamadı.

Bunun sorumlusu Cumhuriyet’in kendisi değil, tarih boyunca iktidara gelenler.

Azınlıklar mutlu olamadı Türkiye Cumhuriyeti’nde… Dersim’in dağı taşı, kadını çocuğu bombalandı. Rumlar ve Yahudiler “Atatürk’ün evi yakıldı” kışkırtmasıyla kendi komşularının hedefi oldu.

Kürtlere 12 Eylül darbesi sonrasında Diyarbakır zindanlarında İstiklal Marşı söyletilerek akla hafsalaya sığmayacak işkenceler edildi. Muhafazakâr İslamcılar ise kıyafet devrimini, laikliği ve halifeliğin terk edilmesini hiçbir zaman benimsemedi.

Tek şans Cumhuriyet
Her ülkenin geçmişinde olduğu gibi Türkiye Cumhuriyeti’nin de yanlışı çok.

Oysa 21. yüzyıla bu hatalardan ders çıkararak girebilseydi…
Güçler ayrılığını uygulayabilse, vatandaşlarına eşit davransa, parlamenter rejimi güdük hale getirmese, laiklikten şaşmasa, Cumhuriyet başarılı olacaktı. Hâlâ da tek şans, Cumhuriyet.
Genç Cumhuriyet bugün 91’inci yaşını doldurdu.

Ne var ki “askeri vesayet”ten kurtulduğu söylenen genç Cumhuriyet, şimdi tek adam iktidarında demokrasiden hızlı ve emin adımlarla uzaklaşıyor.

Son derecede kırılgan
Laiklik ilkesi unutulmuş; yeni ve katılımcı bir anayasa hayali ise uzak… Hâlâ darbe Anayasası’yla yönetiliyoruz; torba yasalar da üzerinize afiyet.

Geçmişiyle hesaplaşmamış, vatandaşlarını eşit ve tarafsız bir şekilde kucaklamamış, gelen iktidarın pençesinde bir yerden diğerine savrulmuş, yolsuzluk iddialarıyla sarsılmış, son derecede kırılgan bir Cumhuriyet bu.

Suriye savaşı politikasıyla yurt dışındaki itibarı beş paralık olan ve kendi içinde tehlikeli bir kutuplaşma yaşayan Cumhuriyet, artık ikinci-üçüncü-dördüncü Cumhuriyet tartışmalarından bile uzak.
Uzak, çünkü “Camiler kışlamız, minareler süngümüz” söylemini benimsemiş bir siyasi iktidarca yönetiliyor.

Bir zamanlar kendini “modern muhafazakâr” diye kendini tanıtanlar, şimdi “dindar bir nesil” yetiştirmeye ant içiyor. En büyük “düşman”ları, bazen bir kadının dekoltesi, bazen bir dansın ritmi, bazen bir kadeh şarap…

En büyük dostları, sadece kendisi gibi giyinen, konuşan, farklı bir fikri dile getirme-yenler. Ve para, para, para…

Yönetmek buraya kadar
Türkiye’nin ne Doğu’da,
ne Batı’da dostu kalmış, kimin umurunda? Hiçbir gerçekliği olmayan neo-Osmanlıcılık hayalleriyle yanıp tutuşan yöneticileri, alay konusu olmuş… Ne yazar?

Kadınları sokak ortasında doğranan, gencecik insanların kim vurduya gittiği, ekonomisi betonun ve işçi cesetlerinin üzerinde yükselen… Üretemez hale gelen; ne spor, ne sanat, ne bilimde başarıyı yakalayamayan bir ülke…

Birbirini 40 yıl öldürmüş, öldürmeye devam eden halkını bir an evvel barıştıracağına, her şeye “ben, ben, ben” diyen siyasiler sayesinde iç savaşa ramak kalmış…
Cumhuriyet’ten nefret ederek, Cumhuriyet’i yönetmek buraya kadar.