Ana Sayfa Blog Sayfa 52

Boğa Takımyıldızında Yeni Bulutsular…

Yazar
icerikekibi
-
0
Boğa Takımyıldızında Yeni Bulutsular…

İlk kez amatör gökbilimcilerin bulduğu gezegenimsi bulutsu görsel olarak doğrulandı.

Gezegenimsi bulutsu St-Dr-1
Doğrulanmış gezegenimsi bulutsu görüntüsü St-Dr-1.

Amatör astronomi, katılımcıların çıplak gözle, dürbün ya da teleskopla gökyüzündeki cisimleri gözlemek ya da görüntülemekten hoşlandığı bir hobi alanıdır.

Amatör gökbilimciler, astronomi alanını gelir kaynağı olarak kullanmazlar ve genellikle astrofizik veya konuyla ilgili ileri akademik eğitim konusunda profesyonel dereceleri yoktur.

Kimileri astronomi konusunda yüksek derecede deneyime sahiptir ve genellikle profesyonel astronomlara yardımcı olabilir ve birlikte çalışabilirler. Toplu olarak, amatör astronomlar çeşitli göksel nesneleri ve gözlemlerler.

Amatör gökbilimcilerin ortak hedefleri arasında Güneş, Ay, gezegenler, yıldızlar, kuyruklu yıldızlar, meteor yağmurları, yıldız kümeleri,  galaksiler  ve bulutsular  gibi çeşitli derin gökyüzü nesneleri bulunur. 

Birçok amatör, belirli nesneleri, nesne türlerini veya onları ilgilendiren olay türlerini gözlemleme konusunda uzmanlaşmayı sever. Astrofotografi amatör astronominin bir dalıdır, gece gökyüzünün fotoğraflarını çekmeyi içerir.

Astrofotografi, dijital kameralar, DSLR kameralar ve nispeten gelişmiş amaçlı yüksek kaliteli CCD kameralar da dahil olmak üzere kullanımı çok daha kolay ekipmanların tanıtımı ile daha popüler hale gelmiştir.

Ortada fotoğrafını gördüğünüz bu gök cismi hakkında pek fazla fotoğraf bulamazsınız, çünkü sadece birkaç ay önce keşfedildi: Amatör astronomlar Xavier Strottner ve Marcel Drechsler, Boğa takımyıldızında bulunan St-Dr-1 isimli bu gezegenimsi bulutsuyu ilk kez ortaya çıkardılar.

Fransız amatör gökbilimci Strottner, 67 gezegenimsi bulutsu içeren bir katalog (St) yayınladı. Ayrıca Alman amatör gökbilimci Drechsler kataloğunda (Dr) 37’yi listeledi.

Amerikalı Dana Patchick ile birlikte, amatör gökbilimciler grubu bu bulutsuyu Aladin Sky Atlas’ın çoklu dalga boyu verilerini kullanarak keşfetti.

Birleştirilmiş kataloglarında (StDr) 30 gezegen bulutsusu topladılar, dördü bilimsel olarak onaylandı ve 24’ü nesnelerden elde ettikleri spektrumların analizleri yapılarak onay bekliyor.

İspanya’da uzak bir gözlemevine sahip amatör bir astrofotograf olan Peter Goodhew, 16 saatten fazla pozlama kullanarak St-Dr-1’in ilk renkli görüntüsünü elde etti.

Bu yeni keşfedilen bulutsunun ikinci renkli görüntüsünü New York, Long Island’daki bahçesinden amatör gökbilimci Steven Bellavia fotoğrafladı.

Amatör gökbilimcilerin hala keşifler yaptığını görmek çok güzel ve bunları onaylatmak için mütevazı ekipmanlar kullanabildiklerini de unutmamak lazım.

Düzenli Sinyal Gönderen Yıldızlar Bulundu…

Yazar
icerikekibi
-
0
Düzenli Sinyal Gönderen Yıldızlar Bulundu…

Gökbilimciler titreşen yıldızlar arasında düzenli ritmik sinyaller gözledi

Gizemli delta Scuti yıldızları sırları teslim etmeye başlar
NASA’nın Transit Exoplanet Survey Satellite (TESS) tarafından yapılan parlaklık ölçümlerine dayanarak, HD 31901 adlı delta Scuti değişken yıldızındaki titreşimlerin simülasyonunu gösteren hareketsiz bir görüntü. 

Gökbilimciler, yıldızların kalplerini dinleyerek, şimdiye kadar rastlanmayan düzenli bir yaşam ritmi belirlediler. Sydney Üniversitesi’nden Prof. Tim Bedding, “Daha önce bu titreşen yıldızları doğru bir şekilde anlamak için çok fazla karışık not buluyorduk.

Bir piyanoda yürüyen bir kediyi dinlemek gibi bir karmaşa vardı” dedi. Bu konuda çalışan uluslararası ekip, Dünya’ya en yakın yıldızların etrafındaki gezegenleri tespit etmek için kullanılan uzay teleskobu TESS ‘in verilerini kullandı.

Takım binlerce yıldızın parlaklık ölçümlerini elde ederek, bunların arasında titreşimleri mantıklı olan 60 kadarını belirledi. Prof. Bedding, “NASA’nın TESS misyonundan elde ettiğimiz inanılmaz derecede hassas veriler, gürültüyü kesmemize izin verdi.

Artık piyanoda çalınan güzel akorları dinlemek gibi bir yapı tespit edebiliriz. Bulgular, kozmos genelinde trilyonlarca sayısız yıldızın içinde neler olduğuna dair genel anlayışımıza önemli katkılar sağlıyor” dedi.

Looking at the Insides of Stars

Söz konusu orta büyüklükteki yıldızlar (Güneş kütlesinin yaklaşık 1,5 ila 2,5 katı) Scutum takımyıldızındaki değişken bir yıldızın adını taşıyan delta Scuti yıldızları olarak bilinmektedir.

Bu yıldız sınıfının nabızlarını incelerken, gökbilimciler daha önce birçok nabız saptadılar, ancak herhangi bir net patern (örüntü) belirleyemediler. Sonunda gökbilimciler ekibi, 60 delta Scuti yıldızında 60 ila 1400 ışık yılı uzaklıkta oldukça düzenli yüksek frekanslı titreşim modları tespit edildiğini bildirdi.

Prof. Bedding, “Titreşim modlarının kesin tanımlaması, bu yıldızların kütlelerini, yaşlarını ve iç yapılarını belirleyebileceğimiz yeni bir yol açacaktır” dedi.

TESS verilerini işleten yazılımı tasarlayan Astrofizikçi Daniel Hey, “zaman içinde bir yıldızın parlaklığını ölçen 92 bin ışık eğrisinin tamamını işlememiz gerekiyordu.

Buradan, gürültüyü keserek çalışmada tanımladığımız 60 yıldızın net desenlerini çıkardık. Açık kaynak olan Python kütüphanesinin ışık eğrisi programını kullanarak, masaüstü bilgisayarımdaki tüm ışık eğrisi verilerini sadece birkaç gün içinde işlemeyi başardık” dedi.

Delta Scuti yıldızının titreşimlerini izleyin! Farklı frekanslardaki ses dalgaları yıldızın parçalarının genişlemesine ve büzülmesine neden olduğundan yıldızın parlaklığı değişir. Tüm yıldız genişler ve büzülür, ikinci bir sırada ise yıldızın yarı küreleri şişer. Gerçekte, tek bir yıldız astronomlara yaşı, bileşimi ve iç yapısı hakkında bilgi verebilecek birçok titreşimsel döngü sergiler. 

Astrosismoloji

Yıldızların iç yapıları bir zamanlar bilim insanlarına epeyce gizemliydi. Ancak son birkaç on yılda, gökbilimciler yıldızların iç salınımlarını tespit edebildiler ve yapılarını ortaya çıkardılar.

Bunu, ışık çıkışındaki değişikliklerin kesin ölçümlerini kullanarak yıldız titreşimlerini inceleyerek yapmaktalar. Fakat zaman içinde, verilerdeki farklılıklar karmaşık ve sıklıkla düzenli olan kalıpları ortaya çıkardı ve evrene güç veren devasa nükleer fırınların kalbine bakmamızı sağladı.

Astrosismoloji olarak bilinen bu bilim dalı, sadece uzak yıldızların işleyişini anlamamıza değil, kendi Güneşimizin güneş lekelerini, işaret fişekleri dediğimiz güneş patlamalarını ve derinlerde üretilen yapısal hareketlerini kavramamıza izin verir.

Güneşe uygulandığında, sıcaklık, kimyasal içerik ve hatta karanlık madde ile ilgili önemli olabildiği düşünülen nötrino üretimi hakkında son derece doğru bilgilere ulaşırız.

Güney takımyıldızı Lepus’ta bir Delta Scuti yıldızı olan HD 31901’in hızlı vuruşunu dinleyin. Ses, 27 gün boyunca gözlenen 55 nabız paterninin 54 bin kat artmasından kaynaklanmaktadır. Delta Scuti yıldızları görünüşte rastgele titreşimleriyle uzun zamandır bilinmektedir, ancak TESS verileri HD 31901 gibi bazılarının daha düzenli desenlere sahip olduğunu göstermektedir. 

Ekipten Isabel Colman, “Bence yıldızların içlerine bakmak için böyle teknikler kullanabilmemiz inanılmaz. Beta Pictoris dahil olmak üzere, listemizdeki bazı yıldızlar, Dünya’dan sadece 60 ışık yılı uzaklıkta ve Avustralya’dan çıplak gözle görülebilir. Yıldızlar hakkında ne kadar bilgimiz olursa, gezegenleri üzerindeki potansiyel etkileri hakkında o kadar çok şey öğreniriz” dedi.

Dünya’ya En Yakın Kara Delik Keşfedildi…

Yazar
icerikekibi
-
0
Dünya’ya En Yakın Kara Delik Keşfedildi…

Avrupa Güney Gözlemevi Dünya’ya en yakın kara deliği buldu

Görünmez nesnenin çıplak gözle görülebilen iki yoldaş yıldızı var

Gökbilimciler Dünya’dan sadece 1000 ışık yılı uzaklıkta bir kara delik keşfetti. Kara delik güneş sistemimize bugüne kadar bulunanlardan daha yakın ve çıplak gözle görülebilen üçlü bir sistemin bir parçasını oluşturuyor.
Avrupa Güney Gözlemevi (ESO) ve diğer enstitülerden bir gökbilimciler ekibi Dünya’dan sadece 1000 ışık yılı uzaklıkta bir kara delik keşfetti. Kara delik Güneş Sistemimize bugüne kadar bulunanlardan daha yakın olanı ve çıplak gözle görülebilen üçlü bir sistemin parçası.
Ekip, ESO’nun La Silla Gözlemevi’ndeki MPG / ESO 2.2 metrelik teleskobunu kullanarak iki yoldaş yıldızı izlediği sırada görünmez nesneye kanıt bulur. Araştırmacılar gelecekte daha fazla benzer kara delik bulunabileceğini, bu keşfin buz dağının ucu olabileceğini söylüyorlar.

Çek Cumhuriyeti Bilimler Akademisi Emeritus Bilimcisi Petr Hadrava, “Bu kara delikli ilk yıldız sisteminin, çıplak gözle görülebildiğini fark ettiğimizde çok şaşırdık” dedi.

Telescopium (dürbün) takımyıldızında bulunan sistem bize çok yakındır, yıldızları güney yarı küreden dürbün veya teleskop olmadan karanlık ve berrak bir gecede görülebilir.

Çalışmayı yöneten ESO bilim insanı Thomas Rivinius’a göre, Bu sistem, Dünya’ya bildiğimiz en yakın kara deliği içermektedir” dedi.

Ekip başlangıçta HR 6819 adı verilen sistemi, çift yıldız sistemleri üzerine yapılan bir çalışmanın parçası olarak gözlemekteydi.

Gözlemler analiz edildikçe, HR 6819’da daha önce keşfedilmemiş üçüncü bir nesnenin olduğu ortaya çıktı: bir kara delik.

La Silla’daki MPG / ESO 2.2 metrelik teleskop üzerindeki FEROS spektrografı ile yapılan gözlemler sonucu, görünür olan iki yıldızdan birinin her 40 günde bir görünmeyen bir nesnenin yörüngesinde döndüğünü, ikinci yıldızın ise bu sistemden daha büyük bir mesafede olduğu görüldü.

ESO Garching’de Emeritus Gökbilimci olan Dietrich Baade şunları söylüyor: “40 günlük süreyi belirlemek için gereken gözlemler birkaç aya yayılmak zorunda kaldı.

Bu sadece ESO’nun öncü hizmet gözlem programı sayesinde mümkün oldu. ESO personeli tarafından onlara ihtiyaç duyan bilim insanları adına gözlemler yapıldı.

“HR 6819’daki gizli kara delik, çevreleriyle şiddetli bir şekilde etkileşime girmeyen ve bu nedenle gerçekten siyah görünen ilk yıldız kütleli kara deliklerden biridir.

What's Inside a Black Hole? | Live Science
Ancak takım, çift yıldızın yörüngesini inceleyerek kara deliğin varlığını tespit edebildi ve kütlesini hesaplayabildi. Rivinius “Güneş’in kütlesinin en az 4 katı kütleye sahip görünmez bir nesne sadece bir kara delik olabilir” dedi.
Gökbilimciler bugüne kadar galaksimizde sadece birkaç düzine kara delik tespit etti. Neredeyse hepsi çevreleriyle güçlü bir şekilde etkileşime giriyordu ve bu etkileşimde x-ışınımı yayınlayarak varlıkları duyurdular.
Fakat bilim insanları, Samanyolu’nun ömrü boyunca, daha birçok yıldızın yaşamlarını sona erdirirken kara deliğe dönüşerek kütleleri üzerine çöktüğünü tahmin ediyorlar.

HR 6819’da sessiz, görünmez bir kara deliğin bulunması, Samanyolu’ndaki birçok gizli kara deliğin nerede olabileceğine dair ipuçları sağlamakta. Rivinius, “Orada yüz milyonlarca kara delik olmalı, ama çok azını biliyoruz.

Ne arayacağımızı bilmek bizi bulmak için daha iyi bir konuma getirmeli” dedi. “Baade ise, üçlü bir sistemde bize bu kadar yakın bir kara delik bulmanın sadece ‘heyecan verici bir buz dağının ucunu’ gördüğümüzü göstermekte” diye ekledi.

Araştırmacı Marianne Heida, “LB-1 olarak adlandırılan başka bir sistemin de böyle bir üçlü olabileceğini fark ettik. LB-1 Dünya’dan biraz daha uzak ama astronomik açıdan hala oldukça yakın, bu da muhtemelen bu sistemlerin çoğunun var olduğu anlamına geliyor.

Onları bularak ve inceleyerek bu nadir yıldızların oluşumu ve evrimi hakkında çok şey öğrenebiliriz” dedi. Bu üçlü sistemlerin keşifleri, Dünya’dan algılanacak kadar güçlü kütle çekimsel dalgaları serbest bırakan şiddetli kozmik birleşmeler hakkında ipuçları sağlayabilir.

Bazı gökbilimciler, birleşmelerin HR 6819 veya LB-1’e benzer bir konfigürasyona sahip, ancak çiftin iki kara delik veya bir kara delik ve bir nötron yıldızından oluştuğu sistemlerde olabileceğine inanmaktalar.

Hubble, Atlas Kuyruklu Yıldızının Parçalanışına Tanıklık Etti.

Yazar
icerikekibi
-
0
Hubble, Atlas Kuyruklu Yıldızının Parçalanışına Tanıklık Etti.

Hubble, parçalanan kuyruklu yıldızın dramatik görüntülerini yakaladı

Hubble, 20 Nisan 2020'de C/2019 Y4 (ATLAS) kuyruklu yıldızının yaklaşık 30 parçasını çözümledi. Görsel kaynağı: NASA / ESA / Hubble / D. Jewitt, Kaliforniya Üniversitesi, Los Angeles / Q. Ye, Maryland Üniversitesi.

C / 2019 Y4 Kuyruklu Yıldızı (Atlas), Hubble Uzay Teleskobu tarafından 20 ve 23 Nisan’da görüntülendi. 

Daha çok ATLAS olarak bilinen kuyruklu yıldız C / 2019 Y4’ün, güneşe yaklaştıkça çıplak gözle görünür hale gelebileceği bekleniyor. Amatör astronom Jose de Queiroz, kuyruklu yıldızın gövdesinin parçalandığını doğruladı.

Hubble Uzay Teleskobu, Atlas’ın başlangıçta 180 metreye kadar olan iki görüntüsünü yakaladı ve her biri bir evin büyüklüğü kadar 30 parçaya bölündüğünü gözledi.

Los Angeles Üniversitesinden gezegen bilimci ve astronomi profesörü ve Hubble ile kuyruklu yıldızı gözlemleyen ekibin lideri David Jewitt, “Görünüşleri bir iki gün arasında bile önemli ölçüde değişiyor, böylece noktaları birleştirmek oldukça zor.

Kuyruklu yıldızın münferit parçalarının güneş ışığını yansıtırken yanıp sönüyor olması, bir Noel ağacında parlayan ışıklar gibi davranması veya farklı günlerde farklı fragmanların ortaya çıkması nedeniyle olup olmadığını bilmiyorum” dedi.

Yoğun starfield bulanık yeşil nesne

Kuyruklu yıldızların parçalanması nispeten yaygın görülmektedir, ancak bu tür olaylar hızlı ve öngörülemez bir şekilde gerçekleştiği için, baskın bir mekanizma olup olmadığı henüz bilinmemektedir.

Hubble’ın Atlas görüntüleri gizemi çözmeye yardımcı olabilir ve kuyruklu yıldızın buzlarıyla kimyasal tepkimeye girmesinden ötürü kuyruklu yıldızın kendini parçalaması ve biçim değiştirmesi nedenine ışık tutabilir.

ATLAS Kuyruklu Yıldızı 29 Aralık 2019’da Asteroit Karasal Etkisi Son Alarm Sistemleri – ATLAS tarafından keşfedildi. İç güneş sistemine doğru, şu anda Mars yörüngesi civarında yer almaktadır.

Kuyruklu yıldızdan geriye kalanlar, 31 Mayıs’ta Güneş’i arkasına geçmeden önce 23 Mayıs’ta Dünya’nın yaklaşık 115 milyon km yakınından geçecek.

Bir Görünüp Bir Kaybolan Gezegen…

Yazar
icerikekibi
-
0
Bir Görünüp Bir Kaybolan Gezegen…

Bir varmış, bir yokmuş: Yok olan öte gezegen

Bad Astronomy | Fomalhaut's 'planet' may actually be a dust cloud from a giant asteroid collision! | SYFY WIRE
Bir sanatçının, yakınındaki yıldız Fomalhaut’un etrafında çarpışan iki asteroit izlenimi. Gökbilimciler başlangıçta bir dış gezegen bulduklarına inanıyorlardı, ancak şimdi varsayılan çarpışma sonrasında büyük bir enkaz bulutu gördükleri.2008 yılında, Hubble Uzay Teleskobunu kullanan gökbilimciler, 25 ışık yılı uzaklıktaki Fomalhaut yıldızının etrafında dönen bir öte gezegen keşfettiklerini açıkladılar.

İlk olarak 2004’te ve yine 2006’da, varsayılan öte gezegen – Fomalhaut b – normalde beklenenden daha parlaktı ve yıldızının etrafında dönen geniş bir buz birikintisi bulutunun içinde, alışılmadık bir yörüngeyi takip ediyor gibi görünüyordu

Daha sonraları, 2014’te astronomlar Fomalhaut b’nin kaybolduğuna tanık oldular. Arşivlenmiş veriler üzerinde yapılan araştırmayla, söz konusu öte gezegene ilişkin görüntü verilerinin birkaç yıl içinde yavaş yavaş soluklaştığını ortaya çıkardılar.

Gökbilimciler şimdi Fomalhaut b’nin ilk etapta asla tam olarak gelişmiş bir gezegen olmadığını düşünüyorlar.

Bunun yerine, veriler Hubble’ın orijinal olarak tespit ettiği parlak nesnenin aslında iki asteroit boyutundaki cisim arasındaki çarpışma sonrasında  genişleyen büyük bir toz bulutu olduğunu gösteriyor.

NASA's Hubble Reveals Rogue Planetary Orbit For Fomalhaut B - NASA Science

Fomalhaut’un yıldızının etrafında dönen büyük enkaz halkasının Hubble Uzay Teleskobu görüntüsünü gösteriyor (yıldızın parlak ışığı, oluşan bir disk tarafından engelleniyor). Sağdaki görüntü, çarpışan iki asteroit sonrasında oluşan bir enkaz bulutu olduğu varsayılan bir dış gezegenin görünüşünü ve hareketini simüle ediyor.

Arizona Üniversitesi’nden András Gáspár, “Bu çarpışmalar son derece nadirdir ve bu yüzden gerçekten daha görmemiz, bilmemiz  gereken çok şey var.

Hubble Uzay Teleskobu ile böyle beklenmedik bir olaya tanık olmak için doğru zamanda doğru yerde olduğumuza inanıyoruz” dedi.

Vekilharık Gözlemevi’nden George Rieke ve ortak çalışma grubu, görünür çarpışmanın Fomalhaut b’nin ilk görüntülerinin 2004’te toplanmasından kısa bir süre önce gerçekleştiğine inanıyor.

2014 yılına kadar ise, nesne birkaç yıl içinde göründükten sonra gözden kaybolur. “Açıkçası, Fomalhaut b iyi niyetli bir gezegenin yapmaması gereken bir şeyler yapıyordu” diyor Gáspár.

Yavaş yavaş soluklaşması, sönükleşmesi ile birlikte Fomalhaut b, ev sahibi yıldızının büyük, genişleyen bir toz bulutu üzerindeki etkisinin doğal bir sonucu olarak gezegen benzeri bir eliptik yörüngede değil de, muhtemelen bir kaçış yörüngesindeydi.

Rieke göre, “Fomalhaut sistemi, öte gezegenlerin ve yıldız sistemlerinin nasıl evrimleştiğiyle ilgili tüm fikirlerimiz için mükemmel bir test laboratuvarıdır.

Diğer sistemlerde bu tür çarpışmalara dair kanıtımız var, ancak bu büyüklükte olanlarının hiçbiri güneş sistemimizde gözlenmedi. Bu, gezegenlerin birbirlerini nasıl yok ettiklerine dair bir taslaktır.”

Videoda Fomalhaut b’nin davranışı gösterilmektedir.

Güneş Neden Çok Sessiz?

Yazar
icerikekibi
-
0
Güneş Neden Çok Sessiz?

Güneş çok sessiz, bu da gelecekte tehlikeli güneş fırtınaları olabileceği anlamına gelebilir

Güneş

Güneşin işaret fişekleri dediğimiz parlamaları diğer yıldızlara göre güneşte epeydir daha az görülüyor.

Güneş, diğer benzeri yıldızlara kıyasla şaşırtıcı bir şekilde uykuda, bu da bir noktada güneşin daha yüksek bir aktivite yani etkinlik dönemine gireceği anlamına gelebilir.

Bir yıldızın değişen etkinliği ve parlaklığı, yıldız lekeleri veya güneşte bilinen adıyla güneş lekeleri denilen karanlık alanların yanı sıra büyük parlamalara ve fışkırmalara neden olan yıldızın manyetik alanı tarafından yönlendirilir.

Max Planck Güneş Sistemi Araştırma Enstitüsünden Timo Reinhold ve meslektaşları, Kepler uzay teleskobu tarafından gözlemlenen 369 güneş benzeri yıldız için bu etkinliğin ölçümlerini güneşteki etkinliklerle karşılaştırdı.

Bu yıldızların hepsi güneşe ve birbirlerine göre benzer sıcaklıklara, kimyasal bileşimlere, yaşlara, boyutlara ve dönme sürelerine sahipti. Ancak tüm bu benzerliklere rağmen, araştırmacılar bu yıldızların neredeyse hemen hepsinin etkinlik ve parlaklıkta güneşten daha farklı olduğunu keşfettiler.

Reinhold’a göre: “Bu yıldızlar güneşe göre ölçebileceğimiz ne varsa her şekilde birbirine benzer, ancak birçoğu güneşten beş kat daha fazla değişkenlik gösteriyor, bu şaşırtıcıydı. Olası bir sonuç, güneşten farklı olmadığını bildiğimiz bu yıldızların henüz bilinmeyen tanımlanmamış bir niteliğinin olması olabilir.”

Ay, Venüs ve Jüpiter

2529 yıldızdan oluşan daha büyük bir örnekte dönme periyotlarını ölçmediğimiz, ancak güneşe diğer her şekilde benzeyen ve benzer değişkenliğe sahip yıldızları incelediğimizde bu, ölçebildiğimiz dönme periyotlarına sahip yıldızların bir nedenden dolayı daha değişken olabileceği anlamına gelebilir diye düşünebiliriz.

Gezegenler güneşin aktivitesini kontrol edebilir mi? Belki. Gezegen dizilmeleri dolayısıyla ortaya çıkan güç normalde bilimsel olmayan fantastik görüşlere yol açmıştır. Ancak sonuçta bu konunun bazı önemli noktaları olabileceği ortaya çıkmıştır.

Güneş 11 yıllık bir faaliyet döngüsüne sahiptir. Venüs, Dünya ve Jüpiter’in bir hizaya gelmesiyle bu etkinlik acaba değişme gösterir mi? Güneş çevrimi ya da başka bir deyişle döngüsü, güneş lekelerinin sayısı, yaydığı toplam enerji ve manyetik alanının yapısındaki değişiklikleri içerir.

Bu döngü ilk kez 1843’te keşfedildiğinden bu yana, araştırmacılar uzunluğunu ve periyodik doğasını neyin belirlediğini anlamak için pek çok şey öğrenmekle birlikte hala çalışmalarını sürdürmekteler.

“Ne olursa olsun, çok daha yüksek değişkenliğe sahip güneş benzeri yıldızların olması, güneşin şimdi geçici olarak sakin bir aşamada olabileceğini ve gelecekte aktivitesinin çok artabileceğini gösteriyor” diyor Reinhold.

Bunun ne zaman olabileceğini tam olarak tahmin edemesek de, elektrik şebekelerimize zarar verebilecek daha parlak kuzey ışıklarına (auroralar) ve potansiyel olarak tehlikeli güneş patlamalarına yol açacaktır.

Pentagon Geçmişte Basına Sızdırılan UFO Videolarını Resmi Olarak Yayınladı…

Yazar
icerikekibi
-
0
Pentagon Geçmişte Basına Sızdırılan UFO Videolarını Resmi Olarak Yayınladı…

Pentagon resmi olarak “tanımlanamayan hava olayları” nı gösteren 3 Donanma videosu yayınladı

Washington – Pentagon bu hafta resmi olarak “tanımlanamayan hava olayları” ile etkileşim gösteren Donanma pilotları tarafından yıllardır dağıtılan üç sınıflandırılmamış video yayınladı.
Savunma Bakanlığı sözcüsü Sue Gough’a göre, videolardan biri 2004’teki bir olayı gösteriyor ve diğer ikisi Ocak 2015’te kaydedildi. Videolar 2007 ve 2017 yıllarındaki yetkisiz sızıntılardan sonra halka açıldı ve Donanma daha önce gerçekliğini doğruladı.
 

Gough, “Kapsamlı bir incelemeden sonra, bu sınıflandırılmamış videoların yetkili sürümünün herhangi bir hassas yetenek veya sistem göstermediğini ve tanımlanamayan hava olaylarının askeri hava sahası ihlallerine ilişkin herhangi bir soruşturmayı etkilemediğini belirledi” dedi.

Donanma pilotları yaklaşık 40 feet uzunluğunda suyun yaklaşık 50 feet üzerinde asılı duran uzun bir nesne buldular ve pilotlar hızla uçmadan önce yaklaştıkça hızlı bir yükselişe başladılar.  Pilotlardan biri The Times’a, “Gördüğüm hiçbir şey gibi hızlanmadı” dedi.

screen-shot-2020/04/27-at-10-13-16-am.png
2004 yılında Donanma tarafından yakalanan görüntülerde kimliği belirsiz bir nesne görülüyor. 

Pilotlar bölgeyi yaklaşık 60 mil ötedeki buluşma noktasında buluşmak üzere terk ettiler. Hâlâ yaklaşık 40 mil uzakta olduklarında, gemi telsizle konuştu ve nesnenin buluşma noktasında olduğunu söyledi ve mesafeyi “bir dakikadan daha kısa bir sürede” geçtiğini söyledi.

2015’teki diğer iki olay videosu, havada hızla hareket eden nesnelerin görüntülerini içeriyor. Birinde, bir nesne gökyüzünde yarışıyor ve havada dönmeye başlıyor.

ufo.gif
Savunma Bakanlığı tarafından yayımlanan Film Ocak 2015 yılında havada dönen bir nesneyi gösteriyor.

“Dostum, bu bir f – kral drone, kardeşim,” diye bağırıyor bir pilot videoda. Başka bir kişi “Bir filo var” diyor.

“Hepsi rüzgara karşı çıkıyorlar. Rüzgar batıya 120 deniz mili. Şuna bak dostum!” ilk kişi diyor. “Dönüyor!”

Diğer 2015 videosunda, yukarıdan okyanusta hızlanan bir nesne gösteriliyor ve pilotu heyecanla “Bu ne f – k?”

ufo2.gif
Savunma Bakanlığı tarafından yayımlanan Film. Ocak 2015 yılında okyanus üzerinde bir nesne hız yapıyor.

2015’te nesneleri tespit eden beş Donanma pilotu The Times’a 2017’de Virginia’dan Florida’ya Doğu Sahili boyunca 2014 ve 2015’teki eğitim görevleri sırasında tanımlanamayan uçaklarla bir dizi etkileşim yaşadıklarını söyledi.

Bölümler Donanmayı, pilotların 2007’den 2012’ye kadar bir Pentagon programı altında incelenen “tanımlanamayan hava olayları” ile ilgili deneyimleri nasıl raporlamaları gerektiğini açıklamaya teşvik etti.

Pentagon sözcüsü Gough, bölümün gerçekliği hakkındaki soruları ele almak için videoları resmi olarak yayınladığını söyledi.

“DOD, dolaşan görüntülerin gerçek olup olmadığı veya videolarda daha fazlası olup olmadığı konusunda halk tarafından yapılan yanlış anlaşılmaları gidermek için videoları yayınlıyor.” Dedi. “Videolarda gözlemlenen hava olayları ‘tanımlanmamış’ olarak nitelendiriliyor.”

İlk Kez Güneş Sistemi Dışında Bir Göktaşı Topluluğu Bulundu…

Yazar
icerikekibi
-
0
İlk Kez Güneş Sistemi Dışında Bir Göktaşı Topluluğu Bulundu…

Yeni keşif: Güneş sistemimiz dışındaki ilk asteroit popülasyonu

There Might Be an Entire Orbit, Filled with Asteroids that Came from Outside the Solar System - Universe Today

4,5 milyar yıl önceki ilkel gezegensel diske göre bir Centaur asteroitinin yörüngesinin resmi. Asteroit, güneşin etrafında diske uzak dik bir düzlem yörüngede dönüyor. 

Ka’epaoka’awela asteroiti 2018’de dünyayı şaşırttı: Güneş sisteminde, güneş sistemi dışı kökenli olduğu belirlenen ilk nesne olmuştu. Ama şimdi, onu keşfeden araştırmacılar bu tip gök cisimlerinin yalnız olmadığını açıkladılar.

CNRS’den (Centre national de la recherche scientifique) Fathi Namouni ve UNESP’den (Universidade Estadual Paulista) Helena Morais isminde iki araştırmacı tarafından yürütülen yeni bir çalışmada, güneş sistemimize katılmadan önce en az 19 adet asteroitin başka bir yıldızın etrafında döndüğü kanıtlandı.

Bazı yıldızlar arası gök cisimleri sadece güneş sisteminin içinden geçmesine rağmen, diğerleri sistemin içerisinde kalır ve güneşin etrafında döner. Jüpiter ve Neptün arasında yer alan bu 19 asteroit için durum böyledir.

İki bilim insanının hesaplamalarına göre, mevcut yörüngeleri ve özelliklerine bakıldığında bu nesnelerin 4,5 milyar yıl önce  güneş sistemi doğduğunda orada bulunmadıkları durumunda ancak açıklanabilmektedir.

Hepsi Centaur ailesinin (diğer gezegenlerin arasında orta-büyük eksenlere sahip olan küçük gezegenler) bir parçasıdır ve bazen kuyruklu yıldız gibi davranarak gaz devleri arasında bulunurlar.

Bunlar, yörünge hareketleri bilgisayar modelleriyle açıklayamayan veya tahmin edilemeyen asteroitlerdir. Fathi Namouni ve Helena Morais, geçmiş konumlarını bulmak için bu asteroitlerin “zamanda geriye giden” yörüngelerinin çok hassas bir simülasyonunu geliştirmeyi gerçekleştirdiler.

Sistemimizdeki nesneler, 4,5 milyar yıl önce güneşin de içinde oluştuğu toz ve gaz diskiyle aynı düzlemde bulunan yörüngelerde dönüyorlardı. Ancak 19 Centaur asteroiti bu diskin bir parçası değildi.

Simülasyonlar, sadece bu Centaur’ların o zamanlar güneşe göre gezegensel hareketlerini dik bir düzlem içindeki değil, aynı zamanda güneş sistemi asteroitlerine yol açan diskten uzakta konumlandıklarını göstermektedir.

Bu 19 asteroit doğduğunda güneş sisteminin bir parçası değildi. Güneşin doğum kümesindeki yıldız yakınlığı, yıldız sistemlerinin birbirinden asteroit yakalamasına izin veren güçlü kütle çekimi etkileşimlerine yol açtı.

Bilim insanları şimdi birkaç güneş sistemi dışı cismin ortak yakalanması gerçekleşmesi gibi belirli olayları arayarak bu çalışmaya devam etmeyi planlıyorlar.

30. Yılında Hubble’ın Gözünden Evren…

Yazar
icerikekibi
-
0
30. Yılında Hubble’ın Gözünden Evren…
30. Yılında Hubble’ın Gözünden Evren…

Amatörler, saygıdeğer uzay teleskobunun 30. yıl dönümünü  en büyüleyici görüntülerine bir göz atarak kutluyor.

Bu görüntü NASA / ESA Hubble Uzay Teleskobunun bilimsel keşiflerini anmak için, 30 yıllık ömrü boyunca gözlemlediği birçok yıldız kreşinin en fotojenik örneklerinden biridir.

Portre, yaklaşık 163 bin ışık yılı uzaklıktaki Samanyolu’nun uydu galaksisi olan Büyük Macellan Bulutunda büyük bir yıldız oluşturan bölgenin bir parçasını oluşturan dev bulutsu NGC 2014 ve komşusu NGC 2020’yi içeriyor.

Küresel yıldız kümesi
Küresel yıldız kümeleri, teleskopla bakmak için en uygun gök cisimleri. 

Hubble Uzay Teleskobu 30 yıldır profesyonel gökbilimciler için bir keşif merkezi olmuştur. Ama perde arkasında amatör astronomlar da vardır. Saygıdeğer uzay aracını çalışır halde tutan yüzlerce özel bilim insanı, mühendis, yönetici ve diğerleri son otuz yıl boyunca kozmik sırları açığa çıkarma uğraşındalar.

Jüpiter
Temmuz 1994’te, Hubble tarafından görüntülenen, Comet Shoemaker-Levy 9’un Jüpiter üzerine düşme sırasındaki etkileri.Kuyruklu yıldız parçaları tarafından oluşan siyah izler, hayal edilenden çok daha büyüktü hatta bazıları Dünya büyüklüğündeydi. Evrenin değişimini gerçek zamanlı olarak izleyebileceğimizi kim bilebilirdi?

Süpernova Kalıntısı 0509
Bu kırmızı balon SNR 0509-67.5 şu anda sakin görünüyor. Ancak bu, Büyük Macellan Bulutu cüce galaksisinde gazın şiddetli bir süper nova patlamasıyla şoklanması sonucudur.

GÖZLÜK

Hubble Uzay Teleskobu, 13.2 m uzunluğunda, büyük bir okul otobüsü boyutundadır. Birincil aynası 2,4 m çapındadır ve 828 kg ağırlığındadır.

HD11479
Ölmekte olan HD 44179 yıldızı tarafından üretilen Kırmızı Dikdörtgen uçaksavar bulutsusunun bu görüntüsü her zaman şaşırtıcı olmuştur.Bulutsulardaki eğrilikleri ve karmaşık yapıyı görmeye alışkın olan gökbilimciler için bu tür düz çizgileri ve açıları görmek epeyce çarpıcıdır.

TAMİRAT

Hubble Nisan 1990’da fırlatıldı, ancak görüntüleri bulanıklaştıran birincil aynada sapma vardı. 1993’teki ilk servis görevinden sonra, gökbilimciler uzay teleskobunun o ünlü bozulmamış görüntülerini bir türlü yakalayamadılar.

Sorun giderildikten sonraki süreçte astronotlar 1993 ve 2009 yılları arasında toplamda Hubble’a beş kez servis yaptılar.

Yaratılış Sütunları Hubble
1995 yılında Hubble’ın Kartal Bulutsusu’ndaki, Geniş Alanlı ve Gezegensel Kamera 2 ile çekilen “Yaratılış Sütunları” portresi tartışmasız şimdiye kadar olanlar arasından en ünlü görüntüsü. Hubble, 2014 yılında bu yıldız oluşum kulelerini Geniş Alan Kamerası 3 ile yeniden gözden geçirdi.Hem görünür bölgede (soldaki kare) hem de kızılötesi bölgede (sağdaki kare) daha geniş ve ayrıntılı bir görünüm yakalayarak bulutsunun gaz ve toz bulutları içindeki ve ötesindeki yıldızları ortaya çıkardı.

Yaratılış Sütunları Kevin HartnettCanon EOS 600D fotoğraf makinesi ve toplam 0,7 saatlik pozlama ile 8 inçlik bir SCT kullanarak Yaratılış Sütunları.

YAKITSIZ İŞARET

Uzay teleskobunda itici bir güç yoktur. Konum açılarını değiştirmek için Newton’un üçüncü hareket yasasını kullanır: Dört reaksiyon tekerleğini gitmek istediğiniz zıt yönde döndürür ve kombine torklar onu gökyüzündeki herhangi bir yeri işaret eder duruma getirir. Teleskobu 90 ° döndürmek sadece 15 dakika sürer.

M 94’ün bu görünür ve ultraviyole kompozit görüntüsü, sarmal gökadanın çekirdeğini çevreleyen çarpıcı yıldız patlaması halkasını vurguluyor.

Hubble’ın 30 yılına baktığımızda, hepimizi etkiledi. Evreni anlama şeklimizde devrim yarattı, kültürümüze nüfuz etti ve hatta kozmos hakkında düşünme şeklimizi değiştirdi.

Evreni Hubble’ın gözünden görüyor düşünüyoruz artık. Bu sayfalarda sizinle paylaştığımız görüntüleri çok beğeneceğinizi ve dışarı çıkıp gece gökyüzünü gözlemeniz için size ilham verebileceklerini umuyoruz.

Hubble’ın hazineleri

Yıldız oluşumu
Hubble’ın 25. yıl dönümü için piyasaya sürülen bu görüntü, Gum 29 bulutsusunda daha da fazla yıldız doğuran 3 bin üyeli güçlü yıldız kümesi Westerlund 2’nin yanında gaz ve toz bulutları içeriyor. 
ARP 194
Arp 194’ün bu Hubble görüntüsünde, yıldızlar bir musluktan damlayan su gibi galaksiden galaksiye adeta “sızıyor” gibi görünüyor.Gerçekte, mavi yıldızların dev kümeleri, muhtemelen, üstteki birleşen gökadalar arasında oluşan, gazı sıkıştıracak ve yıldızları teşvik edecek etkileşimlerin bir sonucu olarak oluştu. 

IC418Spirograf Bulutsusu’nun (IC 418) bu görüntüsü, Hubble’ın yıllara yayılan büyüleyici eski bir klasiği. Bu gezegenimsi bulutsuda ne kadar karmaşık ayrıntılı bir yapı olduğunu anlamak güç.
NGC1999
Hubble’dan yansıma bulutsusu NGC 1999’daki dramatik kontrast görüntüsü. Kızılötesi gözlemler, karanlık bölgenin bir zamanlar düşünüldüğü gibi yoğun bir bulut olmayıp, bulutsudaki gerçek bir delik olduğunu gösteriyor.
Carina Jet
Yıldız oluşumları sırasında ortaya çıkan jetlerin bölgeyi şekillendirmesi. Ayrıntı çoğunlukla optik bölgedeki görüntüde gizlidir.
Carina’da bir proto star jetlerinin kızılötesi bölgede netleştiği görülmekte. 
NGC 5189
Hubble’ın gözlemlediği tüm gezegenimsi bulutsular arasında bu NGC 5189, en görünür ve dinamik olanlardan biridir. Tüm bu ilginç şekilleri oluşturmak için merkezi yıldız ölümü sırasında kim bilir hangi olaylı süreçlerden geçti?
NGC 1015
Hubble, gökbilimcilerin evrenin genişleme oranının hassasiyetini artırmasına yardımcı olmak için bir galaksinin bu “gizli mücevherini” inceledi.Gökbilimciler NGC 1015 olarak adlandırılan ve 118 milyon ışık yılı uzaklıkta bulunan bu çubuklu spiral gökadada düzinelerce Sefeid değişkeni ve Tip Ia süper nova (her ikisi de kozmik mesafe belirteçleri olarak kullanılır) belirlediler.

M64Hubble’ın Sombrero Gökadası görüntüsü favori galaksi görüntülerinden biridir. M64 olarak da anılan bu sarmal gökada açıkça söyleyecek bir hikayeye sahip olmalı. Muhtemelen daha küçük bir galaksiyi parçaladı ve yamyam gibi yedi.
NGC 5866
M 102’nin bu Hubble görüntüsü muhteşem. Galaksinin diskinin üstünde ve altında kıvrılan toz bulutları ve diskin tozlu kısmının uçlarından daha uzağa uzanan mavi yıldız çizgisinden, çevreleyen beyaz yıldızlara kadar ele alınacak çok şey var. Diğer uzak gökadalar ise arka planda gizli kalmış.

Kara Delik, Çevresinde Dolanan Yıldızın Yörüngesini Değiştirdi…

Yazar
icerikekibi
-
0
Kara Delik, Çevresinde Dolanan Yıldızın Yörüngesini Değiştirdi…

Uzun zamandır beklenen bir gözlem: Samanyolu’ndaki süper kütleli kara deliğin etrafında dolanan bir yıldızın yörüngesini değiştirdiğini gösteriyor.

yıldız kara delik etrafında rozet çizer
Sanatçının Samanyolu’nun merkezindeki süper kütleli kara deliğin etrafında dönen bir yıldız tarafından çizilen yörünge izlenimi.

Uluslararası bir gökbilimciler ekibi, galaksimizin merkezi kara deliği, etrafında dolanan yıldızı yörüngesinden kaydırdığını bildirdi.

Sonuç doğrulanırsa Einstein’ın çekim etkisiyle, kara deliklerin etrafındaki uzay zamanı çarpıtması konusunda yeni bir pencere açılacaktır. Yıldız, Samanyolu’nun süper kütleli kara deliği olan Yay A * etrafında toplanan düzinelercesinden biri.

Ancak 26 bin ışık yılı uzaklıkta bulunan dev toz ve gaz bulutları tarafından örtülü olan bu parlak yıldızlar, dünyadaki en güçlü kızılötesi teleskoplar hariç görülemiyor.

Böyle enstrümanlarla bile, hareketli lekeli bir karmaşıklık gibi görünürler. Max Planck’dan Reinhard Genzel ve Kaliforniya Üniversitesi’nden Andrea Ghez liderliğindeki iki takım bu bölgeyi yirmi yılı aşkın bir süredir izlemekteler.

Araştırmacılar bu yeni sonucu, Einstein’ın genel görelilik teorisinin her iki grup tarafından galaktik merkezde gerçekleştirilen iki testin ikincisi olarak  açıkladılar.

YILDIZ İZLERİ 

Kara deliğe yakın yıldızlar, güneş sisteminde problem yapabileceğimiz hiçbir şeye benzemediği gibi kütle çekimi ortamına zum yapmamızı sağlar.

İncelenen, parlak B tipindeki bu büyük yıldız özellikle önemli bir muhbirdir. İlk ekip ve ikinci ekip tarafından sırasıyla S2 ve S02 olarak sınıflandırılan, bu yıldız kara deliğe diğerlerinden çok daha yakın olup 120 AB ya da Neptün’ün Güneş’e uzaklığından dört kat daha uzaklıktadır (AB:Güneş-Dünya arası mesafe).

Aslında yıldızın yörüngesi kara deliğe o kadar yakındır ki, kara deliğin uzay-zaman dokusunda oluşturduğu kuyuya adeta bata çıka ilerler.

16 yıl süresince yıldızın aşırı derecede uzamış yörüngesi, gökbilimcilerin Einstein’ın genel görelilik teorisini iki yöntemle test etmelerini sağladı: kütle çekimsel kırmızıya kayma ve yörünge izleme.

2018’de S2’nin kara delikten en son geçişini kapsayan gözlemleri kullanarak, her iki ekip de çekimsel kırmızıya kaymayı başarıyla tespit etti: yıldızın ışığı çekimsel kuyudan geçtiği için geçici olarak kızardı. Şimdi, ekipler yörünge hareketini de ölçtüklerini söylüyor.

Kara delik Sgr A * etrafındaki S2 yörüngesinin animasyonu. Yıldızın yörüngesindeki değişim anlam açısından abartılıdır.

Genel Rölativite’ye göre çekim gücü, masif bir nesneye Newton’un çekim kuvveti kuramından çok daha farklı davranır. Büyük nesne, uzay zamanı Newton çekiminin hesaba katmadığı bir şekilde büker. Bir yıldız bu döngüden geçtiğinde, yolu hafifçe kayar ve gidiş açısını küçük bir miktar değiştirir.

Güneş sisteminde bu yörüngesel kayma hareketini görürüz. Merkür, büyük ölçüde diğer gezegenlerin etkisi nedeniyle Güneş’in etrafında dönüşü sırasında bu hareketi gösterir.

Bu öngörüyü belirlemek için, araştırmacılar 19 yıla yayılan ve çeşitli aygıtlarla yapılan 300’den fazla görüntü ve tayfsal ölçümü birleştirdi.

Birlikte ele alındığında bu gözlemler şunu gösterir: S2 yıldızının, Sgr A * çevresinde dolanımı sırasında, yıldızın kara delikten 7,700 km / sn hızla bir kayma hareketi (presesyon) yapar.

S2’nin hareketini galaktik merkeze göre olan bir koordinat sistemi ile karşılaştırarak, araştırmacılar 12 ark dakikası (0.2 derece) bir farklılık tespit ettiler.

1...515253...7373 Sayfanın 52. Sayfası

EDİTÖR'ÜN SEÇTİKLERİ

POPÜLER MESAJLAR

POPÜLER KATEGORİLER

© Astronomi Astrofizik Gündemi - Gezegenler, Yıldızlar, Uzay