Ana Sayfa Blog Sayfa 41

Evrendeki En Güçlü Olay…

Yazar
icerikekibi
-
0
Evrendeki En Güçlü Olay…

Bu Evrendeki Olası En Güçlü Olaydır

Bir bilgisayar simülasyonu, güçlü bir kozmik olaydan kaynaklanan çekim dalgalarını gösterir. 

Evrenin en güçlü olayını ararsanız, birçok kaynak size gama ışını patlamalarının Büyük Patlamanın haricinde en enerjik patlamalar olduğunu söyleyecektir.

Bazıları birkaç saniye içinde güneşimizin milyarlarca yıl boyunca salacağından 300 kat daha fazla enerji açığa çıkaran evrendeki en parlak ve en güçlü patlamalar olarak tanımlanır.

Bu elektromanyetik radyasyon patlamaları şiddetli nesnelerden kaynaklanır: kara delikler, nötron yıldızları, hipernovalar gibi. Şimdiye kadar gözlemlenen en patlayıcı, enerjik olay, NASA gözlemevi tarafından keşfedilen ve 5 x 10^54 joule (J) enerji açığa çıkaran böyle bir gama ışını patlamasıdır.

Benzer şekilde etkileyici olaylar arasına patlayan ikonik süpernovalar, kuasarlar ve uygun bir şekilde “kilonova” olarak adlandırılan nötron yıldızlarını birleştiren devasa yıldızlar da dahildir.

Aktif galaksiler, kara deliklerin etraflarındaki materyali tüketip hızlandırdıkça gama ışın patlamalarının enerji çıkışına rakip olsalar da, aktif galaksiler milyonlarca yıl boyunca 10⁵⁴ J mertebesinde enerji yayarlar. Bunlar çok daha ani, saniyeler ve dakikalar süren gama ışını patlamalarında olduğu gibi değildir.

Peki ya kara delik birleşmelerinde ne olur? İki kara delik birleştiğinde, anlık olarak, evrendeki yaklaşık 10 ^22 sayıda olan tüm yıldızların toplamından daha parlak hale gelirler.

Bu bir saniyeden daha az sürer, ancak yine de büyüleyici bir güç göstergesidir. Şimdiye kadar keşfettiğimiz ilk kara delik birleşmesi olan GW150914, sadece 200 milisaniye boyunca 10⁴⁷ J mertebesinde enerji yaydı.

Bugüne kadarki en güçlü kara delik çarpışması, 150 güneş kütlesinde yeni bir kara delik üretmek için birleşen 85 ve 66 güneş kütlesinden oluşan iki kara delik arasındaydı.

Kara deliklerin kütlelerinin bir kısmı olay sırasında enerjiye dönüşür. Bu ölçekteki çarpışmalar, Lazer İnterferometre Kütle çekimi-Dalga Gözlemevi (LIGO) gibi aletler kullanarak tespit edebileceğimiz kütle çekim dalga sinyalleri (uzay-zamandaki bozukluklar) üretir.

Bir gama ışını patlamasının animasyonu.

Yine de bu olaylardan hiçbiri evrendeki en güçlü olay değilse hangisidir? Ve neden onu gözlemlemedik? Cevap, kara delik çarpışmalarının aşırı uzantısında görülür.

Şimdiye kadar tespit edebildiğimiz çarpışmalar 5 ila 100 güneş kütlesi mertebesindeki kara delikler arasındadır. Ancak bu tür kara delikler, çok daha kısır emsallerine kıyasla hiçbir şeydir. Çünkü milyonlarca ve milyarlarca güneş kütlesi mertebesinde süper kütleli kara delikler vardır.

İki süper kütleli kara delik çarpışırsa, Büyük Patlamadan sonraki mümkün olan en enerjik olayı yaratırdı. Pratikte böyle bir olayı ortalama on yılda bir tane tespit etmek için şimdi doğru araçlara sahibiz. Süper kütleli kara delik birleşmeleri, galaksilerin birbirlerine doğru sürüklendiklerinde meydana gelebilir.

Olayın sonucunda merkezlerindeki muazzam kara delikler, yeni oluşmuş galaksinin yeni merkezi olacak şekilde birbirlerine doğru çekilerek birleşirler.

Ancak kara delikler hemen birleşmez. Öncesinde birbirlerinin yörüngesine girerler. Zamanla yörüngeleri küçülür ve kara delikler birbirlerinden yaklaşık 1 parsek (3,26 ışık yılı) uzaklıkta olana kadar yakınlaşırlar. Bundan sonra ne olacağı ise hala bir muammadır.

Bir simülasyon, iki süper kütleli kara deliğin birleştiğini gösteriyor. Yukarıdaki hareketsiz görüntüde, aralarında yaklaşık 40 yörünge vardır. Bu aşamadaki radyasyon, UV ışığı ve yüksek enerjili x-ışınlarını içerir. 

Astrofiziğin bu problemi için, bazı teoriler, kara deliklerin 1 parseklik uzaklığa ulaştıklarında süresiz olarak durduklarını ve yalnızca 3 veya daha fazla süper kütleli kara delik gruplarının son mesafeyi aşıp tamamen birleşebildiklerini öne sürüyor.

Buna daha şiirsel olarak “sonsuz dans” deniyor. Yıldız kütleli daha küçük kara deliklerle ilgili gözlemlerimizle desteklenen diğer teori, son parsekin sonuçta bir sorun olmadığı ve süper kütleli kara deliklerin tıpkı küçük kardeşleri gibi birleştiği yönündedir.

Eğer durum buysa, onların çekim dalgaları ve elektromanyetik radyasyonu evrende yayılmalı ve kendilerini Dünya’dan bize göstermeliler. Birleşmenin sonuçlanması 25 milyon yılı aşan bir süre alacaktır.

Pek çok bilim insanı, süper kütleli kara delik birleşmeleri fikrini sadece daha önce gözlemlediklerimizi mantıksal olarak takip etmekle kalmayıp, aynı zamanda milyarlarca güneş kütlesine sahip kara deliklerin varlığına uygun bir açıklama da sundukları için desteklemektedir.

Modern araçlar, tek bir kara delik ile durmuş kara delik çiftlerini birbirinden ayıramaz. Son parsekten çok önce iki ayrı nesne olarak görünmeyi bırakırlar. Bir kara delik çarpışmasının animasyonu yukarıda gösterilmiştir. Ortaya çıkan çekim dalgaları LIGO tarafından tespit edildi. 

Yıldız kütleli kara delikleri birleşmesi sırasında oluşan parlaklık, evrendeki tüm yıldızların parlaklığını birkaç milisaniye gölgede bırakabilirken, süper kütleli kara deliklerin birleşmesi, evrendeki tüm yıldızların parlaklığını bir hafta boyunca gölgede bırakabilir.

Bu, 500 milyon güneş kütlesinden daha büyük kara deliklerin birleşmesi sonucu açığa çıkan enerji türüdür. Bu ölçekte felaket getiren bir birleşim, Büyük Patlamadan bu yana en enerjik an haline gelecek ve 10⁵⁵ J mertebesinde bir enerjiyi açığa çıkaracaktır.

Princeton’daki bir astrofizikçi ekibi, her biri 800 milyondan fazla güneş kütlesine sahip bir çift kara delik buldu. Bu çift Dünya’dan 2,5 milyar ışık yılı uzaklıkta, ancak bundan daha yakın devasa çiftler de bulabiliriz.

Örneğin, 321 milyon ışık yılın uzaklıkta, her biri kendi galaksisinin merkezinde, her biri on milyarlarca güneş kütlesine sahip bir çift kara delik bulundu. Bu iki kara delik aynı galaksi kümesi içindeki galaksilere ait oldukları için bir gün bir araya gelip birleşebilirler.

NASA, Süper kütleli kara delikler, kara delikler, Chandra X-ışını Gözlemevi, birleşen iki kara delik, süper kütleli kara delikler birleşiyor, trend haberler, Indian Express haberleri

                     ESA tarafından görüntü.

Süper kütleli kara deliklerden gelen kütle çekim dalgaları LIGO tarafından tespit edilemese de, bu on yılda inşa edilen yeni araçlar önümüzdeki birkaç yıl içinde süper kütleli çarpışmaların gözlemleneceği anlamına gelebilir.

Avrupa Uzay Ajansı’nın (ESA) şimdiye kadar yapılmış en büyük x-ışın gözlemevi olan gelecekteki misyonları “Athena” ve “LISA” var.

Görevleri kütle çekim dalgalarını tespit etmek için birlikte çalışmak, bize hangi yönden geldiklerini söylemek ve ardından çarpışmadan nasıl etkilenildiğini anlamak için kara delikleri çevreleyen gaz hakkında x-ışın verilerini toplamak.

Öte yandan NANOGrav (Kuzey Amerika Kütle Çekim Dalgaları Nanohertz Gözlemevi), Pulsar Zamanlama Dizisi olarak bilinen bir yöntemi kullanır.

“Pulsarlar” olarak bilinen ölü yıldızlar, araştırmacıların daha sonra çekim bozukluklarını tespit etmek için kullanabilecekleri düzenli radyo dalgaları gönderirler.

NANOGrav Kütleçekim Dalgası Artalanını Keşfetti - Kozan Demircan

NANOGrav, birlikte çalışılan bu tür birçok deneyden yalnızca biridir. Diğerleri arasında Avrupa Pulsar Zamanlama Dizisi ve Avustralya’daki Parkes Pulsar Zamanlama Dizisi bulunur.

Araştırmacıların umudu, birleşmenin son aşamalarında, kara deliklerin ilham verici olduğu zaman, tutarlı bir frekansta büyük genlikli kütle çekim dalgaları yayacaklarıdır.

Durum buysa, o zaman bu on yılda – yaşamlarımız boyunca – tüm evrende mümkün olan en güçlü olaya tanık olmuş olacağız. Çoğumuz belki de Dünya atmosferinin dışına çıkıp aya dokunmayacağız ya da bir Mars tepesinin gölgesinde oturmayacağız.

Bu tespitler, bu görüntüler ve sesler, bu videolar ve sayılar, yıldızlararası uzayda kozmik yaratıklarla karşılaşmaya en yakın olacağımız yerler olacak. O halde ilk tespit, ilk buluşmaya çok benzer ve çok heyecan verici olacaktır.

Karanlık Enerji Var Olmayabilir…

Yazar
icerikekibi
-
0
Karanlık Enerji Var Olmayabilir…

Yeni Model Evrenimizin % 70’inin Bileşimi Hakkında Şüphe Artırıyor – Karanlık Enerji Basitçe Var olmayabilir!

Evren Köken Kavramı

Dünyanın dört bir yanındaki araştırmacılar, evrenin yüzde 70’inin, sürekli artan bir hızla genişlemesini mümkün kılan bir madde olan karanlık enerjiden oluştuğuna inanıyorlar.

Ancak Kopenhag Üniversitesi araştırmacıları, yeni bir çalışmada, evrenin genişlemesinin bir tür manyetik güce sahip karanlık bir maddeden kaynaklandığını öne süren bir modeli test ettiler. 

Şimdiye kadar, araştırmacılar karanlık enerjinin sürekli hızlanan, genişleyen evrenin yaklaşık yüzde 70’ini oluşturduğuna inanıyorlardı.

Uzun yıllar boyunca, bu mekanizma,  1917’de Einstein tarafından geliştirilen ve bilinmeyen bir itici kozmik güce işaret eden sözde kozmolojik sabit ile ilişkilendirilmişti.

Ancak karanlık enerji olarak bilinen kozmolojik sabit doğrudan ölçülemediği için, Einstein dahil çok sayıda araştırmacı, uygulanabilir bir alternatif öneremeden varlığından şüphe etti.

Şimdiye kadar. Kopenhag Üniversitesi’ndeki araştırmacılar tarafından yapılan yeni bir çalışmada, karanlık enerjiyi manyetik kuvvetler şeklinde karanlık bir maddeyle değiştiren bir model test edildi.

Abell 520 Birleşen Gökada Kümesi

Gözle görülemeyen, ancak burada mavi renkle gösterilen karanlık madde.

Niels Bohr Enstitüsü’nün DARK Kozmoloji Merkezi’nden astrofizikçi Steen Harle Hansen, “Keşfettiğimiz şey doğruysa, evrenin yüzde 70’ini oluşturduğunu düşündüğümüz şeyin gerçekte var olduğuna dair olan inancımızı altüst eder.

Denklemden karanlık enerjiyi çıkardık ve karanlık madde için birkaç özellik daha ekledik. Bu, evrenin genişlemesinde karanlık enerji ile aynı etkiye sahip gibi görünüyor” diyor.

Karanlık enerji olmadan evren farklı şekilde genişlemez

Evrenin enerjisinin nasıl dağıtıldığına dair olağan anlayışımız, yüzde beş normal madde, yüzde 25 karanlık madde ve yüzde 70 karanlık enerjiden oluştuğudur.

Araştırmacıların yeni modelinde, karanlık maddenin yüzde 25’lik payını ve karanlık enerjinin yüzde 70’ini gereksiz kılan özel nitelikler verilmiştir.

Steen Hansen, “karanlık madde hakkında ağır ve yavaş bir parçacık olması dışında pek bir şey bilmiyoruz.  Ama merak ettik – ya karanlık maddenin içinde manyetizmaya benzer bir nitelik varsa?

Normal parçacıkların hareket ettikçe manyetizma yarattıklarını biliyoruz. Mıknatıslar diğer mıknatısları çeker ya da iter – peki ya evrende olan buysa?

Acaba karanlık maddenin bu sürekli genişlemesi bir tür manyetik kuvvet sayesinde mi oluşuyor?” diye soruyor.

Tycho Süpernova Kalıntısı

1572’de Danimarkalı fizikçi Tycho Brahe, Stella Nova adlı bu süpernovayı keşfetti. Araştırmacılar daha sonra bu süpernova ve diğer novalara olan mesafeyi ölçerek, evrenin sürekli ve hızlanan bir biçimde genişlediği sonucuna vardılar.

Bilgisayar modeli karanlık maddeyi bir tür manyetik enerji ile test ediyor

Hansen’ın bu sorularıyla, araştırmacılar evren hakkında bildikleri her şeyi dahil ettikleri yeni bir bilgisayar modelinin temelini oluşturdu – çekim gücü, evrenin genişleme hızı ve evreni genişleten bilinmeyen kuvvet X dahil.

“Karanlık madde parçacıklarının bir tür manyetik kuvvete sahip olduğu varsayımından yola çıkarak çalışan bir model geliştirdik ve bu kuvvetin evren üzerindeki etkisini araştırdık.

Karanlık enerjiden bildiğimiz gibi, evrenin genişleme hızı üzerinde tam olarak aynı etkiye sahip olacağı ortaya çıktı” diye açıklıyor Steen Hansen.

Bununla birlikte, bu mekanizma hakkında araştırmacılar tarafından henüz anlaşılmayan çok şey var. Ve hepsinin, Hansen’in dediği gibi daha fazla faktörü hesaba katan daha iyi modeller ile kontrol edilmesi gerekiyor.

Hansen’e, “dürüst olmak gerekirse, keşfimiz bir tesadüf olabilir. Ama ya değilse, gerçekten inanılmaz. Evrenin bileşimi ve neden genişlediğine dair anlayışımızı değiştirir.

Şu anki bilgilerimize göre, bir tür manyetik güçle karanlık madde hakkındaki fikirlerimiz ve karanlık enerji hakkındaki fikirlerimiz de aynı derecede yabani.

Yalnızca daha ayrıntılı gözlemler, bu modellerden hangisinin daha gerçekçi olduğunu belirleyecek. Dolayısıyla, sonucumuzu yeniden test etmek inanılmaz derecede heyecan verici olacaktır” diyor.

Dünyayı Tehdit Eden Apophis Ne Kadar Tehlikeli?

Yazar
icerikekibi
-
0
Dünyayı Tehdit Eden Apophis Ne Kadar Tehlikeli?

NASA’nın analizi: Dünya100 yılı aşkın bir süre daha asteroit Apophis’ten korkmasın

NASA analizi: Dünya, asteroid Apophis'ten 100 yılı aşkın süredir güvende
Asteroid Apophis’in bu görüntüleri, Kaliforniya’daki Deep Space Network’ün Goldstone kompleksindeki ve West Virginia’daki Green Bank Teleskopundaki radyo antenleri tarafından kaydedildi. Asteroit 17 milyon km uzaklıktadır ve her piksel 38,75 m çözünürlüğe sahiptir.

Dünya’ya yakın bu nesnenin 2068’de Dünya’yı etkileme riski olduğu düşünülüyordu, ancak en son radar gözlemleri bunu öteledi.

2004 yılında keşfinden sonra 99942 Apophis ismi verilen göktaşı, Dünya’yı etkileyebilecek en tehlikeli asteroitlerden biri olarak tanımlanmıştı. Ancak gökbilimciler Apophis’i takip ettikçe ve yörüngesi daha iyi belirlendikçe bu değerlendirme değişti.

Şimdi, hassas yörünge analizi ile birleştirilen yeni bir radar gözlem kampanyası sonucunda, gökbilimciler en az bir yüzyıldır Apophis’in gezegenimizi etkileme riski olmadığı sonucuna vardılar.

Yaklaşık 340 m genişliğinde olduğu tahmin edilen Apophis’i, gökbilimciler 2029’da rahatsız edici bir şekilde yaklaşacağını tahmin etmiş, göktaşı Dünya için ciddi bir tehdit oluşturabilecek bir asteroid olarak hızla ün kazanmıştı.

Gökbilimciler, cismin 2029’daki yakın yaklaşımı riskini gözlemler sonucu ortadan kaldırdıktan sonra bu son çalışmaya kadar, 2068’de küçük bir yaklaşım etkisi olabileceği şansını öne sürmüşlerdi.

Apophis 5 Mart civarında Dünya’dan uzak bir geçiş gerçekleştirdiğinde, gökbilimciler Güneş’in etrafındaki yörüngesinin tahminini son derece hassas bir şekilde geliştirmek için güçlü  radar gözlemleri kullanma fırsatı yakaladılar.

Apophis, the most intimidating asteroid around, is coming in for a visit - CNET

Analizleri sonucunda 2068 ve sonrasında herhangi bir çarpma riskinin kendilerinden emin bir şekilde ortadan kalkmasını sağladılar.

NASA’nın Yeryüzüne Yakın Nesne Çalışmaları Merkezi’nden (CNEOS) Davide Farnocchia, “2068 etkisi artık olasılık alanında değil ve hesaplamalarımız en azından önümüzdeki 100 yıl boyunca herhangi bir etki riski göstermiyor” dedi.

“Son optik gözlemlerin ve ek radar gözlemlerinin desteğiyle, Apophis’in yörüngesindeki belirsizlik, 2029’a öngörüldüğünde yüzlerce kilometreden sadece bir avuç kilometreye düştü. Gelecekteki hareketle, böylece artık Apophis’i risk listesinden çıkarabiliriz” diyerek sözlerine ekledi.

Farnocchia, Nöbetçi Etki Risk Tablosuna atıfta bulunuyordu. CNEOS tarafından korunan tablo, yörüngelerinin durumundan ötürü onları Dünya’ya o kadar yakın götüren ve bir çarpma ihtimalinin göz ardı edilemeyeceği birkaç asteroidi takip ediyordu. Ancak son bulgularla, Risk Tablosu artık Apophis’i içermiyor.

CNEOS, uzun vadeli tehlike değerlendirmelerini iyileştirmek için bilinen tüm Dünya’ya yakın nesnelerin yörüngesini karakterize etmeye yardımcı olmak için optik teleskoplara ve yer tabanlı radar gözlemlerine güvenerek, NASA’nın Gezegensel Savunma Koordinasyon Ofisi’ni desteklemek için yüksek hassasiyetli yörüngeleri hesaplamakla görevlidir.

Bu animasyon, asteroid 99942 Apophis’in 13 Nisan 2029’da güvenli bir şekilde Dünya’nın yanından geçişteki yörüngesini tasvir ediyor. Hareket 2 bin kez hızlandırılmıştır.

Bilim Fırsatı

Gökbilimciler, Apophis’in hareketini tam olarak izlemek için Deep Space Network’ün,  Kaliforniya yakınlarındaki Goldstone Deep Space Communications Complex’teki 70 metrelik radyo antenini döndürdüler.

Apophis yakın zamanda Dünya ile yakın bir yaklaşım sergilemesine rağmen, yaklaşık 17 milyon km uzaktaydı. Buna rağmen, yaklaşık 150 m hassasiyete kadar olan uzaklığı hakkında inanılmaz derecede kesin bilgiler elde ettiler.

Farnocchia, “Bu kampanya sadece herhangi bir etki riskini ortadan kaldırmamıza yardımcı olmadı, bizi harika bir bilim fırsatı için hazırladı” dedi.

Goldstone ayrıca Apophis’in görüntülenmesini sağlamak için Batı Virginia’daki 100 metrelik Green Bank Teleskopu ile işbirliği içinde çalıştı; bu alınan sinyalin gücünü ikiye katlayan “bistatik” bir deneydi.

Apophis’in radar görüntüleri pikselli görünse de, görüntüler piksel başına 38,75 m çözünürlüğe sahiptir. Radar ekibinden Brozovic, “asteroidin 17 milyon km uzakta olduğu yani Dünya-Ay mesafesinin yaklaşık 44 katı uzaklıkta olduğu düşünüldüğünde, bu dikkate değer bir çözünürlüktür.

Bu radar kadar güçlü bir dürbün olsa, Los Angeles’ta oturup New York’taki bir restorandaki menüyü okuyabilirdik” dedi.

Apophis Asteroidi 2068'de Dünya'ya Çarpma Olasılığı Daha Yüksek Çıktı

Radar ekibi verilerini daha fazla analiz ederken, asteroidin şekli hakkında daha fazla bilgi edinmeyi umuyorlar. Önceki radar gözlemleri, Apophis’in “çift kanatlı” veya fıstık benzeri bir görünüme sahip olduğunu öne sürmüştü.

Bu, çapı 200 m ve daha büyük olan Dünya’ya yakın asteroitler arasında nispeten yaygın bir şekildir; altı cisimden en az birinin iki lobu vardır.

Gökbilimciler ayrıca asteroidin dönüş hızını ve eksenini daha iyi anlamak için çalışıyorlar. Bu bilgi, 2029’da gezegenimizin çekim alanıyla karşılaştığında asteroidin Dünya ile sahip olacağı yönelimi belirlemelerini sağlayacak, bu da dönüş durumunu değiştirebilir ve hatta “asteroid depremlerine” neden olabilir.

Apophis Adlı Asteroid, 10 Yıl Sonra Dünya'yı Teğet Geçecek

13 Nisan 2029’da, asteroid Apophis gezegenimizden 32 bin km ötede, yani jeo senkron uyduların mesafesinden daha yakında olacak. Bu yaklaşımı sırasında Apophis, Doğu Yarım küredeki gözlemciler tarafından bir teleskop veya dürbün yardımı olmadan görülebilecek.

Aynı zamanda gökbilimciler için şu anda sadece bilimsel bir merak olan ve gezegenimiz için acil bir tehlike olmayan bir güneş sistemi kalıntısını yakından görmek için de eşi görülmemiş bir fırsat olacaktır.

Farnocchia, “Üniversiteden sonra asteroitlerle çalışmaya başladığımda, Apophis tehlikeli asteroitlerin poster çocuğuydu. Risk listesinden çıkarıldığını görmek için belirli bir memnuniyet duygusu var ve 2029’daki yakın yaklaşımı sırasında ortaya çıkacak bilimi dört gözle bekliyoruz” dedi.

Evrenin Kayıp Parçası…

Yazar
icerikekibi
-
0
Evrenin Kayıp Parçası…

Karanlık Uzay Animasyonu

     Evreni oluşturan şeyin “kayıp” bir kısmı tespit edildi.

Daha önce bilinmeyen geniş alanları aydınlatan yeni bir araştırmaya göre, evrenin karanlık madde veya karanlık enerji olmayan nispeten küçük bir kısmının yaklaşık yarısı, aslında galaksileri bir tür gevşek kozmik ağda birbirine bağlayabilecek gazların bir karışımıdır.

Şimdiye kadar, evrenin % 5’ini oluşturan bu büyük “baryonik madde” yığını, hesaba katılmamıştı. Evrenin geri kalan % 95’i karanlık madde ve karanlık enerjiden oluşurken, baryonik madde yıldızlar, gezegenler, galaksiler ve canlılar da dahil olmak üzere her şeyi içerir.

Gökbilimciler onun orada olduğunu biliyorlardı, ancak daha fazla yıldız, gezegen veya karanlık madde veya karanlık enerji olmayan başka bir şey olup olmadığını bilmiyorlardı.

Argonne Ulusal Laboratuvarı astrofizikçisi ve çalışmanın lideri Jonás Chaves-Montero, “Bunun bilindiğini varsayın ve ‘bunu görebiliyorum, karanlık madde gibi değil, karanlık enerji gibi değil’ diyorsunuz.

Ama sonra etrafa bakmaya ve bu maddenin yarısının eksik olduğunu görmeye başladık ve biz onun nerede olduğunu bilmiyorduk ve fark ettik ki, tamam, kabul ettiğimiz şeylerin bazen iyi olmadığını anladık” diyor.

9 of the Biggest Unanswered Questions About Dark Matter

Baryonik maddenin gerçek içeriğini belirlemek için, Chaves-Montero ve arkadaşları, yaklaşık 4 milyar yıl önce Büyük Patlama tarafından salınan ve hala hareket eden enerji olan, evrenin kozmolojik mikrodalga arka planını analiz etmek için yeni bir yöntem geliştirdiler.

Öne sürdüklerine göre, bu enerji maddenin içinden geçerken, çarpıtılıyor. Chaves-Montero, “Bu çarpıtmaları tespit ederek, onlara neden olan madde miktarını çıkarabildik.

Bu şekilde, maddeyi sadece belirli bir mesafede değil, aynı zamanda araya giren ve tüm evrenin tarihi boyunca bu çarpıtmayı yaratan tüm maddeyi tespit ediyorduk” dedi.

Bu yeni teknik, evrenin başlangıcından bu yana gelen farklı foton haritalarını, gök cisimleri tarafından yayılan ışınımın dalga boyundaki değişimleri olan galaksilerin kırmızıya kayma haritaları ile birleştiriyordu.

Hubble's Law – jameswjohnsonvandy

Chaves-Montero ve arkadaşları, ilki Avrupa Uzay Ajansı’nın (ESA) Planck uydusundan gelen radyo gözlemlerini, ikincisi ise Avustralya ve Amerika Birleşik Devletleri’ndeki optik teleskoplar tarafından gözlemlenen yüz binlerce galaksinin kırmızıya kaymalarını verilerini analiz ettiler.

Bu haritaları birleştiren araştırmacılar, bu dalgalarla etkileşime giren maddenin bozulma sinyallerini tespit ettiler. Chaves-Montero’ya göre, % 25 helyum ve % 75 hidrojen, ilkel gaz olduğu ortaya çıktı.

Bu gazlar, kozmolojik simülasyonlara göre galaksilerin çekim kuvvetinin oldukça dışında yüzmekteydi. Chaves-Montero, galaksileri üç boyutlu bir örümcek ağı üzerindeki düğümler gibi birbirine bağlayan büyük yapılar olan galaksi iplikçikleri oluşturabileceklerini varsayıyordu.

Galactic Network | Galactic, Networking, Illustration

Chaves-Montero, bu hipotezin kanıtlanmadığını kabul ediyor, çünkü kendisi ve meslektaşları şu anda bu gazı yeterli hassasiyetle ölçemediklerini düşünüyorlar. Yine de bu keşifle evrenin haritasını biraz daha net hale getirmeyi umuyorlar.

Chaves-Montero, “Bunun orada olduğunu bildiğimize göre, kozmolojide kısıtlamalar koymak için bu maddeyi ve bu tür tespitleri kullanabiliriz. Bu bilgiyi, evrenin madde içeriğini, nasıl evrildiğini, zamanla nasıl değiştiğini daha iyi anlamak için ve bu ölçümleri buna sınırlamalar koymak için de kullanabiliriz” diyor.

Chaves-Montero, gelecekteki araştırmalarda, ekibinin kullandığı tekniği geliştirmeye devam etmek istediğini, çünkü yalnızca baryonik maddeyi değil, aynı zamanda çekim gücünü de ölçmek için kullanılabileceğini söylüyor.

Ekip, evren ve tarihi hakkında daha fazla bilgi edinmek için bu tekniği kullanmaya odaklanıyor ve önümüzdeki yıllarda kozmolojik araştırmalardan yeni veriler elde edildikçe onu kullanmaya devam etmeyi planlıyorlar.

Uzayda İlk Kez Yaşamsal Karbon Molekülleri Bulundu…

Yazar
icerikekibi
-
0
Uzayda İlk Kez Yaşamsal Karbon Molekülleri Bulundu…
Uzayda İlk Kez Yaşamsal Karbon Molekülleri Bulundu…

Uzayda ilk kez hayata bağlı karbon halka molekülleri bulundu

Yıldızlararası bir bulutta keşfedilen bileşikler tahmin edilenden daha fazla.

Yeşil Banka Teleskopu

Batı Virginia’daki 100 m genişliğindeki Green Bank Teleskopu, PAH olarak bilinen halkalı organik moleküllerin uzayda ilk kesin radyo imzasını tespit etti.

Yaşamın nasıl başladığını açıklamaya yardımcı olabilecek karmaşık karbon içeren moleküller ilk kez uzayda tanımlandı. Polisiklik aromatik hidrokarbonlar veya PAH’lar olarak adlandırılan bu moleküller, kenarlarında hidrojen atomları olan birkaç bağlı altıgen karbon halkasından oluşur.

Gökbilimciler on yıllardır bu moleküllerin uzayda bol miktarda bulunduğundan şüpheleniyorlardı, ancak hiçbiri daha önce doğrudan tespit edilmemişti.

Tek bir karbon halkasına sahip daha basit moleküller önceleri görülmüştü. MIT’den astrokimyacı Brett McGuire, 19 Mart’ta bu keşfi bildirirken “Şimdi daha büyük PAH’leri uzayda ilk kez tespit edebildiğimizi görmekten heyecan duyuyoruz” dedi.

Bu molekülleri ve benzerlerini incelemek, bilim insanlarının yaşamın kimyasal öncüllerinin uzayda nasıl başlayabileceğini anlamalarına yardımcı olabilir.

McGuire, “Karbon, kimyasal reaksiyonların, özellikle de yaşamın temel moleküllerine yol açan reaksiyonların çok temel bir parçasıdır. Bu, onların büyük bir rezervuarına açılan penceremiz” dedi.

Carbon and Its Alternatives: A Look Into Different Possible Lifeforms

1980’lerden beri, gökbilimciler galaksimizden ve diğerlerinin içindeki noktalardan gelen gizemli bir kızılötesi parıltı görüyordu.

Pek çok kişi parıltının PAH’lardan geldiğinden şüpheleniyor, ancak belirli bir kaynağı tespit edemiyordu. Birkaç farklı PAH’dan gelen sinyaller, herhangi birini birbirinden ayırmak için çok fazla örtüşüyor, tıpkı çok iyi harmanlanan bir koroda, kulak sesleri tek tek ayırt edemediği durumdaki gibiydi.

Tek bir seste kızılötesi sinyalleri aramak için McGuire ve meslektaşları, farklı PAH’ların farklı şarkılar söylendiği radyo dalgalarına yöneldi. Ekip, Batı Virginia’daki güçlü Green Bank Teleskobunu, Toros takımyıldızının yakınında, Dünya’dan yaklaşık 430 ışık yılı uzaklıkta kara bir bulut olan TMC-1 üzerine doğrulttu.

Arka planda pleiades kümesi bulunan yıldızlararası bulut TMC-1
Yıldızlararası bulut TMC-1, siyah görünen bölge, gökyüzünde parlak Ülker yıldız kümesinin sol üstünde koyu bir çizgi olarak görünür.

Daha önce McGuire, bu bulutun, tek bir karbon halkasından oluşan bir molekül olan  benzonitril içerdiğini keşfetmişti. Bu yüzden daha karmaşık molekülleri aramak için buranın iyi bir yer olduğunu düşündü.

Ekip, burada 1- ve 2- siyanonaftalin, 10 karbonlu iki halkalı moleküller, sekiz hidrojen ve bir nitrojen atomu tespit etti.

McGuire, konsantrasyonun oldukça dağınık olduğunu söylüyor: “Kompakt arabanızın içini TMC-1 gazından doldurursak, tespit ettiğimiz her PAH’dan ortalama 10 molekülden daha azına sahip olursunuz” dedi.

Ancak takımın beklediğinden çok daha fazlası vardı. Bulut, teorik modellerin öngördüğünden 100 bin ila bir milyon kat daha fazla PAH içeriyordu. McGuire, “Bu delice, bu çok fazla,” dedi.

Taurus molecular cloud - Wikipedia

                     Taurus molekül bulutu.

PAH’ların uzayda oluştuğu düşünülen iki yol vardır: Ölü yıldızların küllerinden veya yıldızlararası uzayda doğrudan kimyasal reaksiyonlarla oluşurlar.

TMC-1 yıldızları yeni oluşturmaya başladığından, McGuire, içerdiği tüm PAH’ların uzayda doğrudan kimyasal reaksiyonlarla inşa edilmiş olması gerektiğini bekliyordu.

Ancak bu senaryo, ekibin bulduğu tüm PAH moleküllerini açıklayamıyordu. Yıldız külüyle de kolayca açıklanacak çok şey vardı. Bu, astrokimyacıların PAH’ların uzayda nasıl oluşabileceğine dair olan teorilerinde muhtemelen bir şeylerin eksik olduğu anlamına gelmekteydi.

McGuire, “Burada keşfedilmemiş bir bölgede çalışıyoruz, bu heyecan verici” diyor.

James Webb Space Telescope launch pushed to 2021 | Human World | EarthSky

Kaliforniya, SETI Enstitüsü’nden astrokimyacı Alessandra Ricca, PAH’ları uzayda tanımlamanın “büyük bir şey” olduğunu söylüyor.

Çalışma, “bu PAH moleküllerinin aslında uzayda var olduğunu gösteren ilk çalışma. Önceden, bu sadece bir hipotezdi” diyor.

Ricca’nın grubu, Ekim ayında fırlatılması planlanan James Webb Uzay Teleskobu’nun arayabileceği bir kızılötesi PAH sinyalleri veri tabanı üzerinde çalışıyor. “Bütün bunlar JWST ve evrendeki karbon araştırması için çok faydalı olacak” diyor.

Kraliçe Takımyıldızındaki Bir Nova Giderek Parlıyor…

Yazar
icerikekibi
-
0
Kraliçe Takımyıldızındaki Bir Nova Giderek Parlıyor…

Cassiopeia’daki yeni nova hızla parlıyor

Cassiopeia’nın uzak kuzey takımyıldızının yıldızları arasında ‘yeni bir yıldız’ klasik bir Nova – bulundu. Nova Cas 2021, 18 Mart’ta +9.6 büyüklükte parıldadığında keşfedildi, ancak 19 Mart’ta hızla +7.5 parlaklık büyüklüğüne yükseldiği görüldü.

Nova Cas 2021, ikili bir dürbün veya küçük bir teleskop yardımıyla görülebilir. Parlak açık yıldız kümesi Messier 52’nin (NGC 7654) güneyinde 24 yay dakikalık bir alanda +8.9 parlaklığında yıldız HIP 115566’nın (SAO 20610) sadece 2,5 ark dakikalık kuzeydoğusundadır.

Cassiopeia, Akşam boyunca ufka doğru alçalır ve gece yarısından kısa bir süre önce kuzeye doğru en alçak noktasına ulaşır. Alacakaranlığın başlamasıyla (Güneşin ufkun altında 12 ila 6 derece arasında kaldığı zaman) GMT saatiyle 4.45’te gökyüzü aydınlanmaya başladığında, Nova Cas 2021, kuzeyden yaklaşık 40 derece yüksekliğe ulaşır.

Nova Cas 2021, Japonya’dan Yuji Nakamura tarafından 18 Mart’ta yaklaşık 10:00 UT’da +9.6 büyüklüğünde parladığında keşfedildi. Nakamura, bir CCD kameraya bağlı 135 mm, f / 4 lensle 15 saniyelik dört kare çekti ve ayrıca karelerdeki geçici nesnenin konumunda hiçbir başka cismin görülmediğini bildirdi.

Saatler sonra, Japonya Ulusal Astronomi Gözlemevi’nden profesyonel gökbilimciler harekete geçti ve Okayama Gözlemevi’ndeki 3,8 m Seimei Teleskobu ile gökcisminin spektrumunu ve Kyoto Üniversitesi’ndeki 0,4 m’lik bir teleskopla da fotometrisini elde ettiler.

Spektrum, Balmer serisinin emisyon çizgileri olan, N-III 4640 ve He-II 4686 ve P-Cyg profilleri ile He-I emisyon çizgileri ile klasik bir Nova’nın anlatılan özelliklerini ortaya çıkardı. Ayrıca araştırmacılar, N-II 5679, C-III 5695 ve Paschen emisyon çizgilerini tanımladılar.

Nova Cas 2021, 19 Mart’ta (2021 03 19.46809) Katori, Japonya’dan +7.8 büyüklüğünde parlıyor. Güneybatıdaki (sağ alt) parlak yıldız, kataloglanmış büyüklüğü +8.97 olan HIP 115566’dır (SAO 20610).

Nova Latince ‘yeni’ anlamına gelir ve burada bir yıldızın aniden ortaya çıkışını görüyoruz. Pek çok Nova’nın davranışı herkesin bildiği şekilde tahmin edilemez ve bu nedenle Nova Cas 2021’in gözlemleri, özellikle erken bir aşamada keşfedilmiş gibi göründüğü için son derece önemlidir.

Nova Cas 2021’in konumu, yaklaşık 5.500 ışık yılı uzaklıkta yer alan W UMa tipi örten değişken yıldız CzeV3217’nin konumu ile tam olarak örtüşüyor.

Kara Delikler Siyah Hatta Delik Bile Olmayabilir…

Yazar
icerikekibi
-
0
Kara Delikler Siyah Hatta Delik Bile Olmayabilir…

Kara Delikler Siyah Ve / Ya Da Delik Bile Olmayabilir.

Gerçek doğaları karanlık maddenin kökenini ve hızlı radyo patlamalarını açıklayabilir.

kara delik, resim

Ya kara delikler, kozmosun her şeyi tüketen çekimsel devleri, aslında hiç kara değillerse, hatta bu konuda delik bile değilse? Bunun yerine, yeni bir teori, kara deliklerin kalplerinin aşırı yoğun, egzotik madde içeren karanlık yıldızlar olabileceğini öne sürüyor. Bu, evrenin en büyük gizemlerinden birini açıklamaya yardımcı olabilir: Karanlık maddenin kaynağını ve doğasını.

Kara delikler, Albert Einstein’ın aşırıya kaçan genel görelilik teorisinin gerçek hayattan örnekleridir. Evrende, çok yoğun miktarda maddenin uzay ve zaman dokusunu sınırına kadar uzattığı, ışığın bile kaçamayacağı sonsuz derinlikte bir çekim kuyusu oluşturduğu yerlerdir – dolayısıyla “kara delik” adı verilir.

Bilim insanları, her kara deliğin merkezinde tekillik adı verilen sonsuz küçük ve yoğun bir nokta olduğuna inanır. Kütle çekimi, tekillikte o kadar güçlüdür ki, onu çevreleyen bir olay ufkunu oluşturur, burada çekim kuvveti ışık hızını bile aşar.
Are Black Holes Made of Dark Energy? Error Made When Applying Einstein's Equations to Model Growth of the Universe?

Sonsuz küçük tekilliklerde, fizik yasaları yıkılır. İşte o zaman fiziğin görünüşte birbirine zıt iki alanı – kuantum mekaniği (süper küçüğü tanımlayan) ve genel görelilik (çok büyük olanı tanımlayan) – birbirleriyle karşı karşıya gelirler. Araştırmacılar, kara deliklerin doğasını inceleyerek iki alanı birleştiren bir kuantum çekim teorisini bulmayı umuyorlar.

O halde sorun nedir? Tekillik fiziksel olarak imkansız gibi görünüyor, çünkü madde sonsuz derecede küçük bir noktaya çökme yeteneğine sahip değildir. Fizikçiler, “karanlık yıldızlar” dedikleri kendi tekilliklerinden arınmış kara delikleri icat ederek bu konudan akıllıca kaçtılar.

Bu yaratıcı yaklaşımlar, dışarıda kara delikler gibi görünür, ancak içlerinde, olabilecek en küçük ölçekte sıkıştırılmış son derece (ama sonsuz değil) yoğun bir madde çekirdeği veya bir “Planck çekirdeği” içerirler. Planck Çekirdeği adını, 10 ^ -35 m veya bir protondan yaklaşık 100 trilyon kat daha küçük olan Planck uzunluğu adı verilen inanılmaz derecede küçük temel ölçü biriminden alır.

Merkezinde tekillik olmadan, karanlık bir yıldız teorik olarak ışığın güçlü kütle çekimsel kavramasından kaçmasına izin verebilir. Kara delikten kaçacak herhangi bir ışık, karanlık yıldızın kütle çekiminden kaynaklanan bir sinsilikle uzayıp esneyecektir, bilim insanlarının kırmızıya kayma dediği gözlemlenebilir bir fenomendir bu.

Sofonias Ayele - Stylized black hole

Almanya Fraunhofer Bilimsel Algoritmalar ve Hesaplama Enstitüsü’nden fizikçi Igor Nikitin, yeni çalışmasında, “Güçlü çekim alanlarında karanlık yıldızlar ilginç davranır : Her şeyden önce, gerçek kara delikler için tipik olan olay ufku silinir. Bunun yerine, kırmızıya kaymanın değerlerinin çok büyük hale geldiği derin bir çekim kuyusu oluşur. Sonuç olarak, dışarıdan bir gözlemci için yıldız gerçek bir kara delik gibi siyah görünür” diyor.

Nikitin, ayrıca böyle bir fenomen varsa, karanlık maddenin gerçek doğasını açıklamaya yardımcı olabileceğini söylüyor. Gökbilimciler ilk olarak karanlık maddenin varlığını, görebildikleri madde miktarı göz önüne alındığında galaksiler etrafında yıldızların çok hızlı döndüğünü gözlemlediklerinde keşfettiler.

Artık evrendeki kütlenin yaklaşık yüzde 85’inin insanlar tarafından tamamen görünmeyen karanlık madde ve karanlık enerji olduğunu biliyoruz. Karanlık madde ve enerjinin orada olduğunu bilmelerine rağmen, bilim insanları hala onun nereden geldiğini gerçekten bilmiyorlar.

Nikitin’in araştırmasına göre, kara delikler Planck çekirdeği içeriyorsa, bunlar potansiyel bir karanlık madde kaynağı olabilir. Çalışmasında, karanlık yıldızların sürekli olarak karanlık madde biçiminde bir parçacık akışı yayabileceğini öne sürüyor; bu, yıldızların galaksiler etrafındaki hızlı dönüşünü de açıklamaya yetiyor.

Nearby star may unleash massive gamma-ray burst: What is gamma-ray burst and what causes it? - Education Today News

Nikitin, “Bir başka büyüleyici olasılık, karanlık maddenin alışılmadık bir durumda yerleştirilmiş bilinen parçacıklardan oluşmasıdır” diyor. Parçacıklar, çok geniş dalga boylarına kırmızıya kaydırılmış ışık parçacıkları veya fotonlar kadar basit olabilir, modern radyo teleskoplar için neredeyse görünmez olurlar. “Yaklaşık 4 ışık günü, Güneş-Plüton mesafesinin 16 katı olan son derece büyük bir dalga boyu.”

Bu fotonların enerjisi ise son derece küçük olacaktır, ancak yıldızların galaksileri etrafındaki olağandışı hareketini açıklayacak kadar çok sayıda olabilirler. Nikitin ayrıca teorisinin kozmosun çözülmemiş başka bir gizemini açıklayabileceğini söylüyor: hızlı radyo patlamalarının (FRB) kökeni.

Gökbilimciler ilk olarak 2007’de bu güçlü, kısa ömürlü radyo dalgaları patlamalarını keşfettiler, ancak bunların kökeni ve doğası bilim insanlarında bir giz olarak kaldı. Nikitin, asteroit gibi bir nesne bir Planck çekirdeğine düşerse, yüksek enerjili ışık dalgalarının bir parıltısının serbest kalabileceğini söylüyor. Karanlık yıldızın güçlü çekimi, ışığı kırmızıya kaydırarak, Dünya’da tespit edilebilen görünür bir FRB yaratır.

Karanlık yıldızlar, evrenin en büyük gizemlerinden ikisini çözmeye yardımcı olsalar da, Nikitin’in fikrinin, geniş çapta kabul gören kara delik teorisinin yerini alması için açıklaması gereken dağ gibi gözlemsel kanıtlar var. Bununla birlikte, teorisi, ezber bozan düşüncenin imkansız gibi görünen sorunlara yaratıcı çözümler sağlayabileceğini gösteriyor.

Jüpiter’deki Fırtınaların Doğuşu İlk Kez Gözlendi…

Yazar
icerikekibi
-
0
Jüpiter’deki Fırtınaların Doğuşu İlk Kez Gözlendi…

Jüpiter’in Gizemli Auroral Fırtınalarının Doğuşu İlk Kez Gözlendi

Tıpkı Dünya’nın muhteşem auroraları olduğu gibi, diğer Güneş Sistemi gezegenlerindeki atmosferik ışık gösterilerinin kendilerine özgü versiyonları vardır.

Aslında Jüpiter, gözümüzle görülemeyen, ancak ultraviyole dalga boylarında ışıl ışıl parıldayan Güneş Sistemindeki en güçlü auroralara sahiptir.

Jüpiter Dünya’dan olağanüstü farklı olduğu için, bilim insanları bu inanılmaz atmosferik fenomeni neyin tetiklediğini öğrenmeye ciddi yatırım yapmışlardır.

Şimdi yeni bir ipucu elde edilmiş, Jüpiter’in gizemli auroral fırtınasının şafak zamanı başlangıcı Juno yörünge aracıyla ilk kez gözlemlenmiştir.Jüpiter auroraları çoğunlukla uydusu Io’nun atmosferi tarafından sürekli üretilen yüksek enerjili elektron yağmurlarından dolayı meydan gelmektedir.

Bunlar, Jüpiter’in kutuplarında manyetik alan çizgileri boyunca hızlanırlar, buradan üst atmosfere düşerler ve bir parıltı üretmek için oradaki gazlarla etkileşime girerler.

Bu ışımalar, Güneş rüzgarlarından gelen parçacıklar tarafından üretilen Dünya’nın auroralarına (Kuzey Işıkları) benzemezler. Ayrıca Dünya’nın auroralarının aksine, Jüpiter’in auroraları kalıcıdır ve oldukça farklı davranabilirler.

Jupiter: Auroras Light Up Poles | Time

Bu davranışlardan biri şafak fırtınasıdır. Şafakta kutup ışıklarının yoğun bir şekilde parlaması ve genişlemesi, ilk olarak 1994’te gözlemlenmiştir.

Ancak, bu şafak fırtınaları Jüpiter’in gece tarafında başladığından onların oluştuğunu Juno uzay sondası olay yerine gelene kadar asla göremiyorduk.

Belçika Liège Üniversitesi’nden astrofizikçi Bertrand Bonfond, “Jüpiter’in kutup ışıklarını Dünya’dan gözlemlemek neredeyse imkansızdır, çünkü Jüpiter kutuplarının gece tarafını görmenize izin vermez.

Voyager, Galileo ve Cassini gibi uzay araçları tarafından yapılan keşifler nispeten uzak mesafelerden gerçekleşti. Araçlar kutupların üzerinde uçamadılar, bu yüzden resmin tamamını göremedik.

Bu nedenle Juno verileri gerçek bir oyun değiştirici ve bize daha iyi bir olanak sağlıyor. Şimdi şafak fırtınalarının doğduğu gece tarafında neler olup bittiğini anlayabiliriz” dedi.

şafak fırtınası evrim Bir şafak fırtınasının ortaya çıkışı. 

Şafak fırtınaları gerçekten önemlidir. Gezegenin gece tarafında başlarlar, şafak sökerken Jüpiter’in aurorasını parlak bir ultraviyole işaretine dönüştürerek, yüz binlerce giga watt mertebesinde ışık yayarlar.

Bu olay her zamanki Jovian auroralarından (Jüpiter, Satürn, Uranüs, Neptün ışıkları) en az 10 kat daha fazla enerji içerirler.  Normal enerji seviyelerine düşmeden önce birkaç saat ısrarla devam ederler.

İki gezegenin auroraları arasında bu tür farklılıklar olduğundan, şafak fırtınasını oluşturan sürecin, Dünya’nın auroralarında görülen süreçten doğal olarak farklı olması bekleniyordu.  Bununla birlikte, şaşırtıcı bir şekilde, Juno’nun ultraviyole spektrografından gelen veriler tanıdık geldi.

Liège Üniversitesi’nden gökbilimci Zhonghua Yao, “Tüm şafak fırtınası dizisine baktığımızda, Jüpiter’deki şafak fırtınası auroralarının alt fırtınalar adı verilen bir tür dünyadaki karasal auroralara çok benzediğini fark ettik” dedi.

NASA Shares Pics Of Jupiter's Magical Auroras Seen On North And South Poles

Dünya’nın auroral alt fırtınalarını görmek inanılmazdır. Dünya’nın manyetosferi elektrik akımları tarafından rahatsız edildiğinde meydana gelir ve iyonosfere doğru patlayıcı bir enerji salınımı ile sonuçlanır.

Orada enerji, birkaç saat sürebilen karmaşık, dans eden bir aurora görüntüsü olarak dağıtılır. Alt fırtınalar, güneş rüzgârından ve gezegenler arası manyetik alan yönünden güçlü bir şekilde etkilenirler.

Ancak Dünya’nın manyetosferi, güneş rüzgârıyla etkileşimlerin hakimiyetindedir; Jüpiter’inki, gezegenin konumu tarafından kontrol edilen Io’dan sıyrılmış plazma ile doludur.

Ekibin analizine göre, Jüpiter’in auroral şafak fırtınaları, güneş rüzgarından ziyade Io’dan gelen aşırı plazmanın dökülmesinden etkileniyor; ancak sonuç aynıdır, yani manyetosferin bozulması, patlayıcı bir enerji salınımı ile sonuçlanır.

Her iki durumda da, plazma ve enerji birikimi, sistemdeki patlamaya (auroral fırtına) kadar kademeli olarak istikrarsızlığı artırır.

Bu, yalnızca her iki gezegendeki auroral süreçleri anlamamızı sağlamakla kalmaz gelecekte diğer gezegenlerdeki auroraları daha iyi anlamamıza da yardımcı olabilir.

Örneğin, yıldızlararası uzayda hiçbir yerde olmadıklarında bile algılanabilecek kadar güçlü auroralara sahip olan kahverengi cüceler de dahil.

Yao, “Dünya ve Jüpiter’deki auroraların ‘üretim mekanizması’ çok farklı olsa da, iki sistem arasındaki bağlantıların ilk kez gösterilmesi, evrensel fenomenleri tanımlamamıza ve onları her gezegene ilişkin özelliklerinden ayırmamıza izin veriyor.

Dünya ve Jüpiter’in manyetosferleri enerjiyi çok farklı mekanizmalarla depolar, ancak bu birikim bir kırılma noktasına ulaştığında, iki sistem şaşırtıcı bir benzerlikle bu enerjiyi patlatarak serbest bırakır” diyor.

İlk Kez Hareketli Bir Kara Delik Belirlendi…

Yazar
icerikekibi
-
0
İlk Kez Hareketli Bir Kara Delik Belirlendi…

Gökbilimciler hareketli süper kütleli bir kara delik tespit ettiler

Bilim insanları uzun zamandır süper kütleli kara deliklerin uzayda dolaşabileceğini teorik  olarak öne sürüyorlardı. Ancak onları eylem sırasında gözlemlemek, yakalamak zor oldu.

Şimdi, Harvard ve Smithsonian Astrofizik Merkezi’ndeki araştırmacılar, hareket halindeki süper kütleli bir kara deliğin bugüne kadarki en net durumunu belirlediler.

Çalışmayı yöneten Astrofizik Merkezi’nden bir gökbilimci olan Dominic Pesce, “Süper kütleli kara deliklerin çoğunun hareket etmesini beklemiyoruz; genellikle sadece oturmaktan memnunlardır. Çünkü o kadar ağırlar ki, onları harekete geçirmek zordur.

Örneğin bir bowling topunu harekete geçirmenin bir pinpon topuna vurmaktan ne kadar daha zor olduğunu düşünün. En sıradanı Güneşimizin kütlesinin birkaç milyon katıdır. Yani, oldukça güçlü bir tekme gerekir” diyor.

Pesce ve arkadaşları, süper kütleli kara deliklerin ve galaksilerin hızlarını karşılaştırarak son beş yıldır bu nadir oluşumu gözlemlemek için çalışıyorlar. Ekip, araştırmaları için başlangıçta 10 uzak galaksiyi ve çekirdeklerindeki süper kütleli kara delikleri inceledi. Toplama disklerinde su içeren kara delikleri, kara deliğin içine doğru dönen spiral yapıları özellikle incelediler.

Kara deliklerin hızları, içinde bulundukları galaksilerin hızlarıyla aynı olmaları beklenir. Eğer böyle değilse, bu kara deliğin rahatsız edildiği anlamına gelir. Su kara deliğin etrafında dönerken, mazer olarak bilinen lazere benzer bir radyo ışığı huzmesi üretir.

Pesce ve arkadaşları, çok uzun tabanlı interferometre (VLBI) olarak bilinen bir teknik kullanarak birleşik radyo antenleri ağı ile çalıştılar. Astrofizikçiler böylece bir kara deliğin hızını çok hassas bir şekilde ölçebileceklerini düşündüler.

Kara Delik HD Duvar kağıdı | Arka plan | 1920x1080 | ID:1003070 - Wallpaper Abyss

Gerçekten de bu teknik, ekibin 10 süper kütleli kara delikten dokuzunun hareketsiz olduğunu belirlemesine yardımcı oldu. Ancak biri hemen göze çarpıyordu ve hareket halinde olduğu görülüyordu.

Dünya’dan 230 milyon ışık yılı uzaklıkta bulunan bu kara delik, J0437 + 2456 adlı bir galaksinin merkezinde yer almaktadır. Kütlesi Güneşimizin yaklaşık üç milyon katıdır. Ekip, Arecibo ve Gemini Gözlemevleri ile yapılan takip gözlemlerini kullanarak ilk bulgularını doğruladı.

Süper kütleli kara delik, J0437 + 2456 galaksisinin içinde saatte yaklaşık 177 bin km’lik bir hızla hareket ediyordu. Ancak harekete neyin sebep olduğu bilinmemektedir. Ekip iki olasılık olduğundan şüpheleniyor.

Çalışmaya katılan Ulusal Radyo Astronomi Gözlemevi’nden radyo gökbilimci Jim Condon, “İki süper kütleli kara deliğin birleşmesinin ardından gözlemliyor olabiliriz. Böyle bir birleşme sonuçta, yeni doğan kara deliğin geri tepmesine neden olabilir ve biz onu geri tepme eylemi sırasında veya yeniden yerleşirken izliyor olabiliriz” diyor.

Astronomers Detect a Supermassive Black Hole on the Move – Unusual Motion Thus Far Unexplained

Ama başka, belki daha da heyecan verici bir olasılık vardı: kara delik bir ikili sistemin parçası olabilirdi. Gerçekten orada bulunmaları gerektiği yönündeki her beklentiye rağmen, bilim insanları ikili süper kütleli kara deliklerin açık örneklerini belirlemekte zorlandılar.

Pesce, “J0437 + 2456 galaksisinde görebildiğimiz şey, böyle bir kara delik çiftlerinden biridir, diğeri ise maser emisyonunun olmaması nedeniyle radyo gözlemlerimize gizlenmiştir” diyor. Sonuçta, bu süper kütleli kara deliğin olağandışı hareketinin gerçek nedenini belirlemek için daha fazla gözlem yapılması gerekecek.

Solucan Deliklerinden Geçebilmek Olası…

Yazar
icerikekibi
-
0
Solucan Deliklerinden Geçebilmek Olası…

Bilim Kurgu Değil: Alman Astrofizikçiler Geçilebilir Solucan Delikleri Olasıdır Dediler

Solucan Deliği Sanatçının İllüstrasyonu

Astrofizikçiler uzay-zamanda tünel olasılığını irdeliyorlar.

Solucan delikleri birçok bilim kurgu filminde önemli bir rol oynar – genellikle uzayda iki uzak nokta arasında kestirme bir yoldur. Astrofizik çalışmalarında ise uzay zamandaki bu tüneller tamamen bir varsayım olarak kalmıştır.

Oldenburg Üniversitesi’nden Dr. Jose Luis Blázquez-Salcedo liderliğindeki uluslararası bir ekip, yaptıkları yeni bir çalışmada mikroskobik solucan deliklerinin önceki teorilerden daha zor görünmesini sağlayan yeni bir model sundular.

Bilindiği üzere solucan delikleri, kara delikler gibi, Albert Einstein’ın 1916’da yayınlanan genel görelilik teorisinin denklemlerinde ortaya çıkar.

Einstein’ın teorisinin önemli bir varsayımı, evrenin dört boyuta sahip olmasıdır – üç uzamsal boyut ve dördüncü boyut olarak zaman.

Are Wormholes Real? - Scientific American

Birlikte uzay-zaman olarak bilinen kavramı oluştururlar. Uzay-zaman yıldızlar gibi devasa nesneler tarafından esnetilebilir ve eğilebilir, tıpkı kauçuk bir tabakanın, içine bırakıldığında batan metal bir top tarafından kıvrılması gibi.

Uzay-zamanın eğriliği, uzay araçları, uydular ve gezegenler gibi nesnelerin ve aynı zamanda da ışığın uzayda nasıl hareket ettiğini belirler.

Blázquez-Salcedo, “Teoride uzay-zaman devasa nesneler olmadan da bükülebilir ve eğilebilir. Bu senaryoda, bir solucan deliği, birbirine bağlı iki huniyi andıran bir tünel gibi uzayda iki uzak noktayı birbirine bağlayan, uzay zamanında son derece eğimli bir bölge olacaktır.

Matematiksel açıdan böyle bir kestirme mümkün olabilir, ancak hiç kimse gerçek bir solucan deliği gözlemlemedi” diye açıklıyor.

Dahası, böyle bir solucan deliği kararsız olacaktır. Örneğin, bir uzay gemisi böyle bir yere doğru uçacak olsa, anında bir kara deliğe yakalanıp çökerdi – maddenin kaybolduğu, bir daha asla görülmeyecek bir nesne olurdu. Evrendeki diğer yerlerle sağladığı bağlantı kesilecekti.

A black hole circling a wormhole would emit weird gravitational waves | Science News

Önceki modeller, solucan deliğini açık tutmanın tek yolunun, negatif bir kütleye sahip olan veya başka bir deyişle hiçten daha hafif olan ve yalnızca teoride var olan egzotik bir madde biçimi olduğunu öne sürüyordu.

Bununla birlikte, Blázquez-Salcedo ve meslektaşları Oldenburg Üniversitesi’nden Dr. Christian Knoll ve Portekiz’deki Universidade de Aveiro’dan Eugen Radu, modellerinde solucan deliklerinin bu tür maddeler olmadan da geçilebileceğini gösterdiler.

Araştırmacılar, nispeten basit “yarı klasik” bir yaklaşım seçtiler. Görelilik teorisinin unsurlarını, kuantum teorisi ve klasik elektrodinamik teorinin unsurlarıyla birleştirdiler.

Modellerinde, elektronlar ve elektrik yükleri gibi belirli temel parçacıkları solucan deliğinden geçecek madde olarak belirlediler.

Time Travel Theory : Black Hole vs Warm Hole... - YouTube

Matematiksel bir açıklama olarak, bir parçacığın olası yoğunluk fonksiyonunu kuantum teorisine ve göreliliğe göre Dirac alanı olarak tanımlayan bir formül olan Dirac denklemini seçtiler.

Fizikçilerin çalışmalarında bildirdiğine göre, elektrik yükü ile solucan deliğinin kütlesi arasındaki oranın belirli bir sınırı aşması şartıyla, madde tarafından geçilebilen bir solucan deliğinin varlığına izin veren şey, Dirac alanının modellerine dahil edilmesiydi.

Maddeye ek olarak, sinyaller – örneğin elektromanyetik dalgalar – uzay zamanında küçük tünelleri de geçebilir. Ekip tarafından öne sürülen mikroskobik solucan delikleri muhtemelen yıldızlararası yolculuk için uygun olmayacaktır.

Dahası, bu tür alışılmadık yapıların gerçekten var olup olamayacağını bulmak için modelin daha da rafine edilmesi gerekecekti. Blázquez-Salcedo, “Solucan deliklerinin tam bir modelde de var olabileceğini düşünüyoruz” diyor.

1...404142...7373 Sayfanın 41. Sayfası

EDİTÖR'ÜN SEÇTİKLERİ

POPÜLER MESAJLAR

POPÜLER KATEGORİLER

© Astronomi Astrofizik Gündemi - Gezegenler, Yıldızlar, Uzay